Το σύμπαν σας προειδοποιεί. Δείτε πώς!

 

0

0

---

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι τα πράγματα απλάσυμβαίνουν σε αυτούς, αλλά καθώς συνδεόμαστε πιο στενά με τη διαίσθησή μας, μας γίνεται ορατό ότι οτιδήποτε μας συμβαίνει είναι δημιούργημά μας. Ίσως να μην έχουμε πλήρη γνώση του τι δημιουργούμε κάθε στιγμή, αλλά ευτυχώς το σύμπαν μας παρέχει πολλά σημάδια ώστε να γνωρίζουμε πότε είμαστε στον σωστό δρόμο και (το πιο σημαντικό) πότε είμαστε στον λάθος δρόμο.  Αυτό το άρθρο θα επικεντρωθεί στα προειδοποιητικά σημάδια από το Σύμπαν.

Γενικά, τα προειδοποιητικά σημάδια από το σύμπαν έρχονται με τη μορφή ανεπιθύμητων καταστάσεων και γεγονότων. Αυτά τα σημάδια είναι μια ένδειξη ότι η ενέργειά σας κατευθύνεται (ή κολλάει) προς μία χαμηλή δονητική συχνότητα. Οι σκέψεις σας, τα αισθήματά σας και οι πράξεις σας εστιάζονται αρνητικά και αυτό δημιουργεί ανεπιθύμητες καταστάσεις.

Αντίθετα, όταν οι σκέψεις σας, τα αισθήματά σας και οι πράξεις σας κινούνται προς μια υψηλή δονητική συχνότητα, η ζωή θα ευθυγραμμιστεί τέλεια. Θα έχετε εξαιρετικό συγχρονισμό και καλή τύχη όλη την ημέρα. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να ανεβάσετε τη δόνησή σας με το να επιλέγετε συνειδητά τις θετικές σκέψεις.

Παρόλο που έχουμε την ικανότητα να αντηχούμε σε μία υψηλή δονητική συχνότητα, είναι δύσκολο για εμάς να μένουμε ανυψωμένοι όλη την ώρα. Αυτό γίνεται επειδή οι ψυχές μας είναι κολλημένες εδώ στην Γη σε μια υλική διάσταση που είναι πολύ πιο πυκνή και αργή από τις υψηλότερες αιθερικές διαστάσεις. Η απλή σύσταση του πλανήτη μας και των σωμάτων μας αποτελείται από πολύ χαμηλότερη δονητική ενέργεια από αυτή των ψυχών μας.

Ως αποτέλεσμα, πιθανόν να ανεβαίνουμε κόντρα σε ανεπιθύμητες περιστάσεις περιστασιακά, αλλά αυτό είναι εντάξει. Όσο δίνουμε βάση σε αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια ( χωρίς να επιτρέπουμε στο Εγώ μας να έχει εμμονή με αυτά) μπορούμε να επιστρέψουμε στο σωστό μονοπάτι γρήγορα.

Όσο βιώνετε τη μέρα σας, είναι καλή ιδέα να προσέξετε τα προειδοποιητικά σημάδια από το Σύμπαν.

Ακολουθούν μερικά παραδείγματα σημαδιών που πρέπει να προσέχετε:

1. Χτυπάτε το δάκτυλο του ποδιού σας
2. Κολλάτε στην κίνηση
3. Δέχεστε βρώμικα βλέμματα ή χλευαστικές παρατηρήσεις από άλλους
4. Τραυματίζεστε
5. Απρόσμενα έξοδα ή λογαριασμοί στο ταχυδρομείο
6. Αμήχανα αισθήματα από το ένστικτό σας
7. Διαφωνίες με τους αγαπημένους σας
8. Αρρωσταίνετε
9. Πονοκέφαλοι
10. Χάνονται ή χαλάνε τα υπάρχοντά σας
11. Δυσάρεστες μυρωδιές, ήχοι ή γεύσεις

Κάθε ένα από αυτά τα σημάδια είναι μια ένδειξη ότι πρέπει να επικεντρωθείτε στον εαυτό σας και να ρυθμίσετε την συχνότητά σας. Όταν συναντάτε ένα από αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια, παρακαλώ να σταματήσετε! Μην συνεχίσετε να δουλεύετε με αυτή την εργασία που έχετε αναλάβει, να έχετε αυτή τη συζήτηση ή να έχετε μανία με εκείνη τη σκέψη που είχατε μόλις, επειδή δεν σας πάει εκεί που θέλατε να είστε.

Αντιθέτως, πάρτε μια βαθιά ανάσα, απομακρυνθείτε από την κατάσταση ή ακόμα δώστε στον εαυτό σας ένα λεπτό για να διαλογιστείτε αν μπορείτε. Αν συλλάβετε αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια γρήγορα και ανταποκριθείτε αμέσως, η απλή πράξη της ευθυγράμμισης του εαυτού σας θα σταματήσει την αρνητική δυναμική της στιγμής.

Μια τελευταία συμβουλή είναι να προσπαθήσετε να μην σας πιάσει μανία με κάποιο προειδοποιητικό σημάδι. Το να μιλάτε για αυτό, να το σκέφτεστε και να το αναπαράγετε στο μυαλό σας είναι ένας σίγουρος τρόπος για να μειώσετε τη δονητική σας συχνότητα. Να το εκλαμβάνετε έτσι όπως ακριβώς είναι, ένα απλό σημάδι και να προχωράτε παρακάτω. Να προσέχετε τη δόνησή σας. Να δίνετε μόνο προσοχή στις σκέψεις, στα συναισθήματα και τις πράξεις που αντηχούν στην φυσική συχνότητα της ψυχής σας.

Πηγή https://www.anapnoes.gr/ 

Η Φιλοσοφία σαν Μελέτη

Η "Πολιτεία" του Πλάτωνα τελειώνει με την περιγραφή ενός τοπίου του Κάτω Κόσμου : "στο τέλος του ταξιδιού στον άλλο κόσμο -όπως αναφέρεται στον μύθο του Ηρός του Αρμενίου- υπάρχει μία πεδιάδα, όπου μέσα σε φοβερή και αποπνικτική ζέστη, σταματούν οι ψυχές για τελευταία φορά πριν ξανασταλούν πάνω στην γη για νέα ενσάρκωση. Όταν βραδιάζει κατασκηνώνουν στις όχθες του ποταμού Αμέλητα, που το νερό του κανένα δοχείο δεν μπορεί να το κρατήσει. Κάθε ψυχή είναι υποχρεωμένη να πιει ορισμένη ποσότητα από αυτό το νερό, μερικοί όμως δεν έχουν αρκετή φρόνηση, δεν συγκρατιούνται και πίνουν περισσότερο, και τότε χάνουν κάθε ανάμνηση των προηγούμενων."

Η εικόνα αυτή συμφωνεί με μια μακριά παράδοση από όπου εμπνέεται ο Πλάτωνας. Το όνομα Αμέλης που έδωσε ο φιλόσοφος στον υπόγειο ποταμό, δεν το ξαναβρίσκουμε πριν από την Πολιτεία σε καμμιά περιγραφή του κόσμου των νεκρών. Έτσι ας αναζητήσουμε την σημασία αυτής της λέξης, τον λόγο που υπάρχει μέσα στην Πλατωνική διήγηση και τι σχέση έχει με την πηγή της Λήθης που συναντάμε στην μυστική λογοτεχνία και που η ψυχή πρέπει να ξέρει να την αποφύγει για να αντλήσει από την λίμνη της Μνημοσύνης το νερό που λευτερώνοντάς την από τον τροχό των γεννήσεων, της χαρίζει την αθανασία, συντροφιά με τους ήρωες και τους θεούς.

Ο Leon Robin, μεταφράζοντας το όνομα Αμέλης = ξέγνοιαστος, δέχεται μία σχέση ανάμεσα στην αμέλεια και στην λήθη. Η λήθη πλημμυρίζει τις ψυχές που ήπιαν χωρίς μέτρο από τον ποταμό Αμέλητα, γιατί κάθε "ανησυχία" έχει χαθεί πια από μέσα τους. Οι ψυχές ευχαριστημένες από την επίγεια ζωή τους, βολεμένες στην φυλακή του σώματος, δεν επιθυμούν παρά να ικανοποιούνται με μια άγνοια που ούτε καν συνειδητοποιούν.

Μπορούμε να πούμε ότι η αμέλεια είναι το αντίθετο της πνευματικής ανησυχίας, αυτής της ψυχικής ταραχής, αυτής της εντύπωσης ανεπάρκειας που ο φιλόσοφος έχει σαν αποστολή του να προκαλέσει.
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΑΝ ΜΕΛΕΤΗ

Ο Παυσανίας μας λέει ότι κατά την αρχαιότερη παράδοση οι Ελικωνίδες Μούσες ήταν μόνο τρεις : Η Μελέτη (Άσκηση), η Μνήμη και η Αοιδή (Τραγούδι). Η Μνημοσύνη η μητέρα των Μουσών προστάτευε την ποίηση και ξέρουμε επίσης ότι οι μνημονικές ασκήσεις έχουν και είχαν μεγάλη σημασία στις συντεχνίες των αοιδών, επειδή προετοίμαζαν την έμπνευση και βοηθούσαν στο να γεννηθούν οι ιδέες με την μορφή των ποιημάτων. Βλέπουμε λοιπόν ότι η ποιητική τέχνη χρειάζεται και τις τρεις αυτές Μούσες , χρειάζεται τον συνδυασμό του τραγουδιού, της μνήμης και της μελέτης, μιας ειδικής δηλ. αγωγής. Με το τραγούδι διασώζεται η γνώση μέσα στις γεννεές. Αλλά για να τραγουδήσεις χρειάζεται μνήμη, που μέσα από την μελέτη (άσκηση) την ενισχύεις.

Ετυμολογικά ΜΟΥΣΑ : Αιολικά Μοίσα, Δωρικά Μώσα. Συγγενικό με το παλαιογερμανικό Mendi= χαρά, προερχόμενο από την Ιαπετική ρίζα Monthi, εξ ου και Μανθάνω, Ιαπετική ρίζα Men= σκέπτομαι, σανσκριτικά Manas=νους, αρβανίτικα Mend=νούς

Η Μελέτη σαν δρόμος προς την Αρετή

Την μελέτη αυτή την συναντάμε πάντοτε δεμένη με την λατρεία των Μουσών και έχει μία πλατιά αξία επειδή δεν περιορίζεται απλώς στην κατάκτηση μιας ιδιαίτερης γνώσης, αλλά και στην διαμόρφωση του χαρακτήρα στην μετάλλαξη του ανθρώπου και στην καλλιέργεια της Αρετής.

Η μελέτη έχει έναν διπλό χαρακτήρα: στο ατομικό επίπεδο είναι μία άσκηση, που φέρνει σωτηρία και κάθαρση της ψυχής, ενώ στο επίπεδο της πόλης είναι μία παιδεία που διαπαιδαγωγεί τους νέους στην αρετή και προετοιμάζει τους πιο άξιους για την άσκηση της εξουσίας σύμφωνη με την δικαιοσύνη. Έτσι βλέπουμε ότι η εξάσκηση της μελέτης έχει ένα διπλό προσανατολισμό προς τα μέσα και προς τα έξω, στον άνθρωπο και στην πόλη. Ένα πλήρες μοντέλο εφαρμογής της μελέτης με το διπλό της αυτό προσανατολισμό είναι η Πολιτεία του Πλάτωνα.

Η φιλοσοφική μελέτη μπορεί να συνδυάζει και τον θρησκευτικό τρόπο ζωής, που συναντάμε στις μυστικές εταιρείες όπου κυρίως διδασκόταν η ατομική σωτηρία και αγνοούσαν τον πολιτικό χώρο, αλλά και την ρύθμιση της τάξης μέσα στην πόλη, την εκπαίδευση των πολεμιστών και των αρχόντων για την σωστή διοίκηση της πόλης. Για να εναρμονίσει τους δύο αυτούς δρόμους χρειάζεται μία διανοητική εκγύμναση που πρωταρχικό βάρος δίνει σε μία μνημονική αγωγή. Η φιλοσοφική μελέτη όπως και η πολεμική μελέτη απαιτεί έντονη ενεργητικότητα, σταθερή προσοχή (επιμέλεια) και σκληρή προσπάθεια (πόνος).

Ο Ηρακλής επιλέγοντας μεταξύ Αρετής και Κακίας στον Μύθο του Ηρακλή στο σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας, η αρετή αντιτάσσεται στο χαλάρωμα, στην έλλειψη εκγύμνασης (αμέλεια και αμελετησία), στην τεμπελιά (αργία), στην μαλθακότητα (μαλακία) και στην ηδονή.

Ο Εμπεδοκλής στο έργο του "Περί Φύσεως" βάζει τον μαθητή του Παυσανία στο σταυροδρόμι δύο δρόμων και του λέει να διαλέξει. Αν αναζητήσει τα μύρια τόσα τιποτένια πράγματα, που εμπιστεύονται συνήθως οι άνθρωποι, τότε πολύ γρήγορα με το πέρασμα του χρόνου αυτά τα πράγματα θα τον εγκαταλείψουν, γιατί επιθυμούν (ποθέοντα) να ξανανταμώσουν το είδος τους. Αντίθετα αν με καλοσφιγμένες τις πραπίδες συγκρατήσει σταθερά τα διδάγματα που πήρε με αγνές ασκήσεις (καθαρήσι μελέτησιν), τότε αυτά τα αγαθά δεν θα τον αφήσουν ποτέ και μάλιστα ξεκινώντας από αυτά θα μπορέσει ν' αποκτήσει και πολλά άλλα.

Ο Πλούταρχος στο Περί παίδων αγωγής αναφέρει ότι έχει μεγάλη σπουδαιότητα στα πλαίσια της παιδείας, η μελέτη συνδυασμένη με τον πόνο. Το χωρίο αυτό έχει χαρακτήρα πολεμικής. Ο Πλούταρχος χτυπά εκείνους που στον τομέα της αρετής θεωρούν πιο σημαντική την φύση από την μάθηση και την άσκηση και που φαντάζονται ότι ένας κακός χαρακτήρας δεν μπορεί να διορθωθεί με μια μελέτη ορθή προς την αρετή, κάνουν όμως λάθος . "Η αμέλεια καταστρέφει και την καλύτερη γη και το πιο ρωμαλέο σώμα, αλλά η επιμέλεια και ο πόνος είναι πράγματα γόνιμα και παραγωγικά. Χάρη σε αυτά αυτό που είναι αντίθετο στη φύση, καταλήγει να νικήσει αυτό που ήταν σύμφωνο με την φύση.

Επίσης ακόμα και τα εύκολα πράγματα εγκαταλείπουν αυτούς που δεν ασκούνται και τα δύσκολα κατακτούνται με επιμελείς φροντίδες."
Ο Ιεροκλής στα Χρυσά Έπη αναφέρει ότι η άσκηση της αρετής των Πυθαγορείων βασίζεται σε τρεις δυνάμεις της ψυχής : στον πόνο, στην μελέτη και στον έρωτα, και η μελέτη ορίζεται σαν μία αγωγή που επιβάλλεται στο λογικό μέρος της ψυχής που έχει σαν λειτουργία το νοείν.

Ο Ιεροκλής μας προτρέπει να εξετάζουμε όλες τις πράξεις της ημέρας και τις πιο ασήμαντες προχωρώντας με τάξη από τις πρώτες ως τις τελευταίες, χωρίς να παραλείπουμε καμμιά ενδιάμεση. Αυτή η ανάμνηση των γεγονότων της καθημερινής ζωής, αποτελεί μία άσκηση που μπορεί να ξαναφέρει στην μνήμη τις προηγούμενες ζωές μας (μελέτη των προβεβιωμένων αναπολήσεως). Και αναφέρει : (Πρέπει να την αγαπάς, αυτή θα σε οδηγήσει στα ίχνη της θεϊκής αρετής...μην ελπίζεις το ανέλπιστο και τίποτα δεν θα σου ξεφύγει "μήτε τι λήθειν") Και αναφέρει ότι το έκαναν οι Πυθαγόρειοι πράγμα που το ξέρουμε και από τον Ιάμβλιχο που λέει ότι είχαν την υποχρέωση να θυμούνται τα πάντα και να μην ξεχνούν τίποτε από όσα είχαν μάθει, δει ή ακούσει.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΑΝ ΜΕΛΕΤΗ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ο Πλούταρχος επίσης παρουσιάζει την Μνήμη σαν το ταμείο της παιδείας, λέγοντας πως η Μνημοσύνη θεωρείται μητέρα των Μουσών γιατί δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να μπορεί σαν και αυτήν "γεννάν και τρέφειν". Είναι λοιπόν η Μνήμη η αποθήκη της σοφίας όπου η ψυχή αντλεί την τροφή της αθανασίας της και νικά τον χρόνο. Η παιδεία για αυτόν αποτελεί ένα οριστικό απόχτημα που παραμένει μέσα μας αθάνατο και θεϊκό, γιατί μονάχα το πνεύμα δυναμώνει γερνώντας, ενώ πολλά άλλα αγαθά είναι αβέβαια και ευμετάβλητα. Το ίδιο υποστηρίζει ο Πυθαγόρας όπως βλέπουμε στον Ιάμβλιχο ότι οι καρποί της παιδείας διαρκούν ως τον θάνατο και σε μερικούς φέρνουν επίσης αιώνια δόξα πέρα από τον θάνατο.

Η φιλοσοφία είναι μια πνευματική εκγύμναση . Αυτή την εκγύμναση επικαλείται και ο Πλάτωνας στον Φαίδωνα όταν ορίζει την φιλοσοφία -σύμφωνα με μία πολύ παλιά παράδοση σαν μια Μελέτη Θανάτου. Μια μελέτη που ενώνει την αναμνηστική προσπάθεια (σπρωγμένη όσο γίνεται πιο βαθιά σε προηγούμενες ζωές),όπως γινόταν στους Πυθαγόρειους, με την κάθαρση της ψυχής και τον χωρισμό της από το σώμα, το ξεπέρασμα του χρόνου και το πλησίασμα στην απόλυτη αλήθεια. Ο Σωκράτης μας λέει στον Φαίδωνα : "για μένα είναι φυσικό ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην φιλοσοφία να μη λιποψυχεί την ώρα που πρόκειται να πεθάνει και να ευελπιστεί πως όταν πεθάνει, θα έχει εκεί μεγαλύτερα αγαθά".

Όσοι καταπιάνονται σωστά με την φιλοσοφία υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην πάρουν είδηση οι άλλοι ότι το μόνο πράγμα στο οποίο επιδίδονται είναι το να πεθάνουν και ο θάνατος. Αν αυτό είναι αλήθεια τότε θα ήταν παράδοξο σε όλη τους τη ζωή να μην ποθούν τίποτε άλλο. Οι ασχολούμενοι με την φιλοσοφία επιζητούν μετά μανίας τον θάνατο, (τω όντι οι φιλοσοφούντες θανατώσι) δηλ. την απαλλαγή της ψυχής από το σώμα.

Ο πραγματικός φιλόσοφος δεν έχει σε υπόληψη ηδονές όπως το φαγητό και το πιοτό, τις φροντίδες του σώματος, την απόκτηση εκλεκτών φορεμάτων και υποδημάτων τους καλλωπισμούς σχετικά με το σώμα, καθώς και τις ηδονές του έρωτα, παρά μόνο στο μέτρο που πραγματικά είναι αναγκασμένος να συμμετέχει σε αυτά. Γιατί κάθε ηδονή και θλίψη, σαν να κρατάει ένα καρφί, καρφώνει την ψυχή στο σώμα, την στερεώνει, την κάνει σωματική και την κάνει να θεωρεί ότι αληθινά είναι ότι το σώμα λέει ότι είναι. Ο σωστός φιλόσοφος δεν φοβάται την απώλεια της περιουσίας και την φτώχεια, ούτε φοβάται να χάσει αξιώματα και δόξες. Δεν ασχολείται με το σώμα και στον βαθμό που μπορεί έχει απομακρυνθεί από αυτό και έχει στραφεί προς την ψυχή, προσπαθώντας να αποδεσμεύσει όσο γίνεται περισσότερο την ψυχή από την επικοινωνία με το σώμα.

Στο μυαλό των γνήσιων φιλοσόφων γεννιέται η σκέψη ότι όσο έχουμε το σώμα και η ψυχή μας είναι ζυμωμένη με ένα τέτοιο κακό ποτέ δεν θα μπορέσουμε να οικειοποιηθούμε σε ικανοποιητικό βαθμό αυτό που επιθυμούμε, αυτό που ονομάζουμε αληθινό, επειδή χιλιάδες ενοχλητικές ασχολίες μας δημιουργεί το σώμα με τις ανάγκες του.

'Ετσι Κάθαρση είναι αυτό που λέει η αρχαία παράδοση , το να αποχωρίζει κανείς την ψυχή όσο γίνεται από το σώμα και να την συνηθίζει στο να ξεσηκώνεται από όλα τα μέρη του σώματος, να συγκεντρώνεται και να ζει όσο μπορεί, και στις παρούσες συνθήκες και στις μέλλουσες, μόνη με τον εαυτό της, αφού λυθεί από τα δεσμά του σώματος. Αυτό ονομάζεται κυρίως θάνατος, το λύσιμο ή ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Και στην Πολιτεία οι Φύλακες προετοιμάζονται για το υψηλό τους αξίωμα με ένα ειδικό τρόπο πειθαρχίας, έτσι σχεδιασμένης που να επιφέρει αλλαγές σε όλη την ψυχική δομή τους.

Και για να την λύσουν προθυμοποιούνται πάντοτε και αποκλειστικά όσοι φιλοσοφούν με τον σωστό τρόπο, και το αντικείμενο της μελέτης των φιλοσόφων είναι ακριβώς αυτό, το λύσιμο και ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα.

Έτσι όσοι φιλοσοφούν σωστά ασκούνται πράγματι στο να πεθάνουν και αυτοί απ' όλους τους ανθρώπους φοβούνται λιγότερο τον θάνατο.

Και η ψυχή κατά τον θάνατο αν φεύγει καθαρή, χωρίς να σέρνει μαζί της το παραμικρό από το σώμα, επειδή δεν διατηρούσε με την θέληση της καθόλου σχέσεις με αυτό καθ' όλη την διάρκεια της ζωής, αλλά αντίθετα το απέφευγε και ήταν συγκεντρωμένη στον εαυτό της, επειδή αυτό μελετούσε και σε αυτό ασκούνταν πάντα, που σημαίνει ότι πάντα φιλοσοφούσε με τον σωστό τρόπο και ότι ασκούνταν για να πεθάνει αδιαμαρτύρητα τότε κάνοντας αυτή την μελέτη και άσκηση θανάτου φεύγει αμιγής και καθεαυτή πηγαίνοντας στο κόσμο των θεών.

Έτσι αν δούμε άνθρωπο που δυσανασχετεί επειδή πρόκειται να πεθάνει, ξέρουμε ότι δεν υπήρξε φιλόσοφος, αλλά φίλος του σώματος, φίλος των χρημάτων και φίλος των τιμών. Αυτό που ονομάζουμε ανδρεία είναι χαρακτηριστικό των φιλοσόφων, καθώς και η σωφροσύνη, το να μην παρασύρεται κάποιος από τις επιθυμίες, αλλά να τις περιφρονεί και να είναι απέναντι τους συγκρατημένος ταιριάζει μόνο στους αληθινούς φιλόσοφους. "Πολλοί οι ναρθηκοφόροι και σπάνιοι οι Βάκχοι" αναφέρει ο Σωκράτης, και οι τελευταίοι είναι όσοι φιλοσοφούν με σωστό τρόπο.

Είναι δηλ. η φιλοσοφία μία αγωγή, μία άσκηση θανάτου, που έχει σαν σκοπό την κάθαρση της ψυχής, συγκεντρώνοντάς την και εστιάζοντάς την στον εαυτό της από όλα τα σημεία του σώματος, έτσι ώστε να μπορεί συγκεντρωμένη πλέον να αποδεσμευτεί από το σώμα και να ξεφύγει από αυτό.

Την ίδια αυτή άσκηση συγκέντρωσης, με την κύρια σημασία της λέξης την ξαναβρίσκουμε στον Πορφύριο : "...αν ασκείσαι στο να ξαναμπείς στον εαυτό σου, μαζεύοντας μακριά από το σώμα σου όλα τα σκορπισμένα πνευματικά σου μέλη, τα κατακερματισμένα σε πλήθος κομμάτια, ξεκομμένα από την ενότητα που ίσαμε τότε χαιρόταν όλο το μέγεθος της δύναμής της...." (Προς Μάρκελλαν, 10).

Για τον Πλάτωνα όλοι αυτοί οι όροι : κάθαρση συγκέντρωση, χωρισμός της ψυχής σημαίνουν ανάμνηση. Η Μελέτη θανάτου είναι μια μελέτη μνήμης. Ο Πλάτωνας τεκμηριώνει αυτό με το παράδειγμα της γραφής η οποία αντικαθιστώντας την προσπάθεια ανάμνησης με σημάδια, θα επιτρέψει στην λήθη να μπει μέσα στην ψυχή από έλλειψη άσκησης της μνήμης. Ο Σωκράτης στον Φαίδωνα λέει ότι η μάθηση είναι παρά μια ανάμνηση, που επαναφέρουμε στην μνήμη μας, αφού νικήσουμε την λήθη την γνώση ξανά. Μια ανάμνηση ενός κόσμου, του κόσμου των Ιδεών που κάποτε είδε η ψυχή και τώρα πρέπει να ξαναθυμηθεί.

Ο Πρόκλος αναφέρει ότι : η ψυχή ήπιε χωρίς μέτρο από τον Αμέλη ποταμό και ξεχνά όλες τις προηγούμενες ζωές της επειδή ερωτευμένη όπως είναι με το γίγνεσθαι, παύει να ανακαλεί τις αναλλοίωτες αρχές και τις ξεχνά "δι αμελετησίαν και αργίαν" και λέει ότι έχουμε ανάγκη από μία άσκηση που να μας ανανεώνει συνεχώς την μνήμη όσων έχουμε γνωρίσει "δει γαρ της μελέτης ανανεούσης ημίν αεί την μνήμην ων έγνωμεν". "Είναι φανερό πως η πεδιάδα της Λήθης σημαίνει την γέννησιν, και ο ποταμός της Λήθης όλη την ροή των υλικών και το γεμάτο ρόχθο σώμα μας, που κάνουν ασταμάτητα τις ψυχές μας να ξεχειλίζουν από λήθη, σ' ότι αφορά τις πάντοτε αμετάβλητες πραγματικότητες" (Πρόκλος, Εις Πλάτωνα Πολιτεία).

Στην προοπτική του Πλάτωνα η φιλοσοφία, αυτή η άσκηση θανάτου είναι μια αγωγή αθανασίας. Η ψυχή αφού ελευθερωθεί από το σώμα αναδύεται από τον ποταμό του χρόνου για να κατακτήσει την αθανασία. Ο ποταμός Αμέλητας βρίσκεται στην πεδιάδα της Λήθης και συμβολίζει το χαλάρωμα της ψυχής που αφήνεται στην ηδονή, αντί να υποβάλλει το εαυτό της σε μία σκληρή μνημονική αγωγή ώστε να κατακτήσει την Α-λήθεια. Συμβολίζει επίσης την παλίρροια του γίγνεσθαι, που κανένα δοχείο και κανένα όν δεν μπορεί να συγκρατήσει την τρομερή ροή του. Επίσης αυτό το νερό που κανένα δοχείο δεν μπορεί να συγκρατήσει θυμίζει τους αμύητους στον Γοργία, όπου τα τρύπια δοχεία τους δεν μπορούν να συγκρατήσουν το νερό που χύνεται καθώς προσπαθούν να το αντλήσουν Αυτά τα τρύπια δοχεία είναι οι ανθρώπινες ψυχές που εξαιτίας της λήθης και επειδή τους λείπει η πίστη δεν μπορούν τίποτε να συγκρατήσουν.

Θα μπορούσαμε να ταυτίσουμε τον Αμέλη ποταμό με τα νερά της Στύγας, επειδή οι ψυχές μόλις πιουν από τα νερά του αποκοιμιούνται πέφτοντας σε κώμα, ανάλογο με το κώμα που τυλίγει τους θεούς που επιόρκησαν όταν πιουν από το νερό της Στύγας.

Στον Πλάτωνα αυτή η πεδιάδα της Λήθης αντιτάσσεται με την πεδιάδα της Αλήθειας. Η Λήθη μαζί με την Αττη ήταν θυγατέρες της νύχτας έχουν συγγένεια με το σκοτάδι αφού εκφράζουν εκείνο το σκοτεινό σύννεφο που πέφτει πάνω στον ανθρώπινο νου, τον τυλίγει στα σκοτάδια, του κρύβει τον σωστό δρόμο της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης και τον παρασέρνει στον χαμό του. Λήθη σημαίνει επιστροφή στην γέννηση, η μιαρή ζωή είναι η ζωή του "γίγνεσθαι". Η φιλοσοφία είναι μία μελέτη μνήμης, είναι η μνημονική άσκηση, που νικά τον χρόνο.

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι η φιλοσοφία είναι δρόμος αποκόλλησης της ψυχής από το σώμα και δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τον θάνατο. Να διδαχθούμε , όπως μας λέει ο Σωκράτης, από τους Κύκνους, που είναι τα πουλιά του Απόλλωνα και έχουν το χάρισμα της Μαντικής, όπου την μέρα που θα πεθάνουν τραγουδούν και χαίρονται ξεχωριστά όσο καμία άλλη στην προηγούμενη ζωή τους, επειδή είναι χαρούμενοι που θα φύγουν κοντά στον Απόλλωνα.

Και όπως ο Πλούταρχος μας λέει "Απόλλωνας ονομάζεται η αναλλοίωτη ύπαρξη και η ροή του γίγνεσθαι, Πλούτωνας. Τον Απόλλωνα τον συνοδεύουν οι Μούσες και η Μνημοσύνη και τον Πλούτωνα, η Λήθη και η Σιωπή. (Πλούταρχος, Περί του Εί του εν Δελφοίς)".

πηγη https://www.nea-acropoli-athens.gr/

Μοναχοί Σαολίν

 

Ψάχνοντας μέσα στην ομίχλη του χρόνου ο ερευνητής θα βρει στο χώρο των πολεμικών τεχνών ένα θρύλο. Τον θρύλο για τα μοναστήρια Σαολίν της Κίνας. Η ύπαρξη τους δεν αμφισβητείται ιστορικά και τα κατορθώματα αυτών των περίφημων μοναχών πολεμιστών φθάνουν τα όρια του μύθου. Ως ιδρυτής της πολεμικής τέχνης των Σαολίν θεωρείται ο μοναχός βουδιστής BODHIDARMA ο οποίος πέρασε στην Κίνα από τις Ινδίες. Ίδρυσε ένα σύστημα ψυχοσωματικής πειθαρχίας το οποίο αργότερα μετασχηματίζεται στα διάφορα είδη πολεμικών τεχνών που επικρατούν στην Ανατολή. Αξίζει να παρατηρήσουμε το αρκετά σημαντικό από εσωτερική άποψη στοιχείο ότι οι πολεμιστές του Σαολίν ήταν Βουδιστές Μοναχοί γεγονός που δεν τους επέτρεπε το φόνο. Όμως το σύστημά τους επέτρεπε να θέσουν εκτός μάχης πολυάριθμους εχθρούς. Πολλές φορές οι τεχνικές τους έστρεφαν το όπλο του εχθρού πάνω του ή τον καθιστούσαν ανίκανο να συνεχίσει τη μάχη.

Η Τέχνη της μάχης ήταν αλληλένδετη με την ιστορία της φιλοσοφίας, με τη θρησκεία, την ιατρική, την ποίηση, τη ρητορική κ. α.. Ο μοναχός Σαολίν ο οποίος διέτρεχε την Κίνα εθεωρείτο ο κατεξοχήν ολοκληρωμένος άνθρωπος σε σχέση βέβαια με το πολεμικό πνεύμα του Κινέζικου λαού και πολλές φορές τον σέβονταν σαν θεό. Πιστεύεται γενικά ότι η πολεμική τέχνη των Σαολίν δεν πέρασε στους βέβηλους. Τα διάφορα συστήματα πολεμικών τεχνών θεωρούνται εκλαϊκεύσεις του Σαολίν με πρόσθετα τα χαρακτηριστικά των διαφόρων χωρών. Όμως μέσα από διάφορους θρύλους μπορούμε να φτιάξουμε ένα μικρό πορτρέτο του υποψήφιου πολεμιστή.

Είτε τον εύρισκαν οι μοναχοί ασθενή και αδύνατο σε κάποιο δρόμο, είτε κατόρθωνε να μπει στο μοναστήρι από τη στιγμή που θα ήθελε να μπει στις αίθουσες και στους χώρους διδασκαλίας των πολεμικών τεχνών βρισκόταν μπροστά σε ένα μυητικό αυστηρό σύστημα .

Αφού επί ορισμένα χρόνια σκούπιζε το μοναστήρι και βοηθούσε στις πιο σκληρές δουλείες περνώντας τον ελεύθερο χρόνο του με αυστηρές μελέτες και αντιμετώπιζε τα ερωτήματα ενός δασκάλου. «Έχεις μελετήσει αρκετά τα ιερά βιβλία;». Παρατηρούμε ότι πρώτα εξεταζόταν η διαμόρφωσή του μέσω της μόρφωσης από τα πανάρχαια ιερά βιβλία. Η μόρφωση αυτή παράλληλα με τις ταπεινές εργασίες και το βουδιστικό μυστικιστικό χαρακτήρα της συνολικής διαμονής του είχε καλλιεργήσει την ταπεινοφροσύνη και την εγκράτεια. Έτσι πολύ δύσκολα παραδεχόταν ότι ήταν έτοιμος και αυτό θα το έκρινε ο δάσκαλός του.

Από τη στιγμή που άρχιζε τον δρόμο της εξάσκησης οι πιο δύσκολες ασκήσεις τον περίμεναν μέσα στους κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους. Πολλές φορές βρισκόταν κρεμασμένος επί ώρες από ένα σχοινί στη βροχή ή πήγαινε από μοναστήρι σε μοναστήρι διανύοντας τεράστιες αποστάσεις.

Κάθε φορά που ξεπερνούσε το σύστημα μιας αίθουσας μια νέα αίθουσα με νέα συστήματα πιο μυστηριώδη του αποκαλύπτονταν, και κάθε φορά ένας νέος δάσκαλος οπλισμένος με ένα αδιόρατο χαμόγελο τον οδηγούσε. Έπρεπε να δαμάσει τον εαυτό του και τη φύση, και από τη μελέτη και τη δυναμική της φύσης και την επί αιώνες ήρεμη παρατήρησή της πήγασε το πιο ολοκληρωμένο σύστημα παλαιστικής τέχνης: το σύστημα των πέντε ζώων.

Όπως πολλοί λαοί, παρατηρώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ζωών, είδαν ότι αποτελούσαν την έκφραση μίας δύναμης εκφρασμένης σε ένα μεγάλο πεδίο της φύσης, έτσι και οι μοναχοί Σαολίν είδαν ότι οι τρόποι πολέμου των ζώων αντικαθρέπτιζαν τη μάχη των δυνάμεων της φύσης. Όποιος θα κατάφερνε να πραγματώσει αυτές τις τεχνικές ήταν πια μια δύναμη της φύσης και στη φύση τίποτα δεν αντιστέκεται, είτε αυτή εκφράζεται μέσω της διαβρωτικής δύναμης του νερού, είτε της επίθεσης του αέρα και της φλόγας. Όμως, τα ζώα πολεμούν τα στοιχεία της φύσης μεταξύ τους. Οι στάσεις τους, δίδαξαν τους φυσικούς ανθρώπους.

Τα ζώα ήταν πέντε: ο δράκοντας, το φίδι, η τίγρη, η λεοπάρδαλη και ο πελαργός. Η τεχνική του δράκοντα αποσκοπούσε στην ανάπτυξη του «εν» που μεταφράζεται ως νους, καρδιά ή πνεύμα. Ίσως το αποδίδει πιο σωστά η λέξη αντίληψη. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιούσε αργές μαλακές κινήσεις σαν τις κινήσεις του μαγικού δράκοντα που πετά στον αέρα. Ήταν η πιο πνευματική από όλες τις τεχνικές και κατά κάποιο τρόπο η κυρίαρχη όλων.

Το δεύτερο ήταν το φίδι. Αυτή η τεχνική ανέπτυσσε κινήσεις ελικοειδείς, συνεχείς σαν αυτές του φιδιού που τυλίγεται. Αν και οι κινήσεις ήταν μαλακές και ρευστές εμπεριείχαν μία εσωτερική δύναμη η οποία τους έδινε μία ακατανίκητη και ευέλικτη δύναμη, αν και εφόσον χρειαζόταν. Αυτή η τεχνική έμοιαζε μάλλον με το Πα-κουά. Το τρίτο ζώο ήταν η τίγρη. Με αυτήν αναπτύσσονταν τα οστά . Οι κινήσεις ήταν αργές και γρήγορες, συχνά με υπερβολική ένταση. Η τάση ήταν συμπαθής οι επιθέσεις άγριες και υπήρχε ένα αίσθημα αδυσώπητης δύναμης. Μάλλον έμοιαζε με το Ουετσιρίγιου Μαράτα.

Το τέταρτο ζώο ήταν η λεοπάρδαλη. Η ποιότητά της ήταν η δύναμη και η ευέλικτη μυϊκή δύναμη που θύμιζε τη λεοπάρδαλη η οποία αν και δεν είχε το βάρος και τον όγκο μιας τίγρης είχε την ικανότητα να κινείται ξαφνικά, να επιτίθεται και να οπισθοχωρεί γρήγορα χρησιμοποιώντας τη δύναμή της για να δημιουργεί γρήγορες και δυνατές κινήσεις. Αυτή η τεχνική έμοιαζε με το γιαπωνέζικο καράτε.

Το πέμπτο ζώο ήταν ο πελαργός. Με αυτή την τεχνική αναπτύσσονταν οι ιδέες , ήταν δε υπεύθυνη για τη σωστή στάση. Έδινε ένα αίσθημα ενότητας στο σώμα. Στις κινήσεις ο κορμός ήταν όρθιος και ισορροπημένος και πολλές φορές στηριζόταν στο ένα πόδι. Τα χέρια έδιναν απότομα χτυπήματα απέκρουαν και σάρωναν με κινήσεις όμοιες με των φτερών.

Η παρατήρηση της μάχης ενός πελαργού με ένα φίδι ή η θυελλώδης επίθεση ενός πάνθηρα έδωσαν στους μοναχούς τη δυνατότητα ανάπτυξης των συστημάτων τους. Όμως, μια βαθύτερη ενδοσκόπηση τους έδωσε μια ακόμη ικανότητα, το να βρουν ποια ψυχική κατάσταση αντιστοιχούσε στην κάθε τεχνική αφού η τεχνική ήταν έκφραση αυτής της κατάστασης σε συνδυασμό με τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του ζώου. Έτσι η καλλιέργεια της εσωτερικής στάσης με την παράλληλη εξωτερική τεχνική μετέτρεπε τον μοναχό σε μία ανίκητη δύναμη και ιδιαίτερα, όταν με ευκολία περνούσε από το ένα σύστημα στο άλλο. Αλλά πάνω από όλα, κυρίαρχη ήταν η βουδιστική ηρεμία, η αυτοσυγκέντρωση, η γεμάτη ένταση και δύναμη ειρήνη.

Το μυητικό σύστημα δεν επέτρεπε την μετάδοση της γνώσης σε επικίνδυνα άτομα. Η τεχνική δεν επιτρεπόταν να γίνει γνωστή σε ανθρώπους που δεν κατείχαν τις άλλες γνώσεις και δεν είχαν περάσει τις άλλες χρόνιες δοκιμασίες. Εδώ παρατηρούμε ότι η τεχνική μαθαίνεται και χωρίς την κατάλληλη εσωτερική διαμόρφωση, όμως υπάρχει ένα μεμπτό σημείο. Δεν μπορεί να εκμαθηθεί η τεχνική παρά μέχρι εκεί που ο διαχωρισμός τεχνικής και ουσίας είναι πια δύσκολος. Από αυτό το σημείο άρχιζε η υψηλή πολεμική τέχνη που δεν ήταν πια τέχνη αλλά μαγεία. Πέρα από τα ζώα και τις στάσεις τους ήταν τα ίδια τα στοιχεία της φύσης.

Ο μοναχός έδινε ζωή όπως η γη, υποχωρούσε όπως το νερό, μαστίγωνε όπως ο αέρας και έκαιγε όπως η φωτιά. Το βάρος του σώματος ξεπερνιόταν, δεν υπήρχε ανασταλτικός παράγοντας ανάμεσα στις σκέψεις και τις κινήσεις, φτερωτά βέλη πιάνονταν στον αέρα και η διάβαση πάνω από το νερό η μέσα από την φωτιά δεν ήταν πια μυστήριο. Ίσως είναι για μας μυστήριο στον 20ο αιώνα αλλά όχι για την παραδοσιακή γνώση.

Όταν ο μοναχός ήθελε να φύγει από το μοναστήρι οι δοκιμασίες ήταν τέτοιες που ήταν αδύνατο να φύγει όποιος θα μετάδιδε αργότερα στον έξω κόσμο επικίνδυνες τεχνικές χωρίς την απαραίτητη εσωτερική διαμόρφωση: Οι δοκιμασίες των τεσσάρων δωματίων: Μόνο ο θρύλος τους φτάνει στις μέρες μας. Μέσω αυτών ο υποψήφιος μύστης αποκτούσε την ενοποίηση με το περιβάλλον. Το τσεκούρι ή το ακόντιο που έρχονταν κατά πάνω του ενώ καθόταν ακίνητος σταυροπόδι στο πάτωμα ενός σκοτεινού δωματίου το έπιανε και το ακουμπούσε δίπλα του. Σε ένα άλλο δωμάτιο περπατούσε πάνω στο σκοτεινό νερό και τέλος σήκωνε ένα πυρακτωμένο καζάνι στην αγκαλιά του. Γη, νερό, αέρας και φωτιά. Μυητικές δοκιμασίες και το έμβλημα του μοναστηριού σημαδεύονταν με το πυρακτωμένο σίδερο στο στήθος του υποψήφιου. Η έξοδος ήταν πια ακίνδυνη.

Και η περιπλάνηση στις απέραντες επαρχίες της Κίνας ήταν πια γεμάτη θρύλους, κατορθώματα, ευγενείς περιπέτειες και τιμές θεού.


Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΑΟ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ

Η μελέτη του Τάο Τε Τσίγκ του βιβλίου του Λάο Τσε δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστο αυτόν ο οποίος είναι ένας εραστής του δρόμου προς την Αρετή. Από τη στιγμή που οποιοσδήποτε ευγενής πολεμιστής μελετήσει αυτό το έργο θα διακρίνει όλα τα σημεία που τον αφορούν.

Κατ΄ αρχήν αφού Τάο Τε Τσίγκ σημαίνει πραγματεία για την οδό και τη Δύναμή της, αμέσως βλέπουμε ότι πρέπει να υπάρχει μέσα σ΄ αυτό μια παρουσία στοιχείων όσον αφορά την οδό και την Δύναμη. Ο πολεμιστής πρέπει να είναι δυνατός και να βαδίζει ένα Δρόμο. Αν είναι ακάθαρτος ο δρόμος η Δύναμή του θα τον καθαρίζει. Ας θυμηθούμε τον Ηρακλή και τον Θησέα.

Τα παραγγέλματα του Λάο Τσε, αντηχούν γι΄ αυτούς που θέλουν να βαδίζουν σταθερά το δρόμο.

«Το να ικανοποιείς τις επιθυμίες σου, δεν είναι πάντα τόσο καλό όσο το να τις σταματάς, όταν πρέπει». Ο αυτοέλεγχος είναι μια αρετή. Οι επιθυμίες πρέπει να νικηθούν από αυτή την αρετή, όχι μέσω μιας ψεύτικης άρνησης. Δεν πρέπει να ελέγχουν το μαθητή οι επιθυμίες. Ο μαθητής πρέπει να τις ελέγχει. Το ίδιο και για τη μάχη. «Οποίος δεν ανταγωνίζεται κανέναν, ποιος θα μπορούσε να τον ανταγωνιστεί». Πρέπει να ξεπεράσει ο μαχητής την αγωνία και το άγχος. Δεν πρέπει να πολεμά μανιασμένα χωρίς ανάσα, για να καταβάλει τον αντίπαλο. Με φυσικό τρόπο, σαν παρατηρητής του εαυτού του, πρέπει να στέκεται απέναντι στον άλλο, και αυτό είναι νίκη. Χωρίς υπερβολές. « Ολιγόλογη είναι η φύση στην ομιλία της... Η μπόρα τελειώνει πριν τελειώσει η μέρα. Αφού η φύση μιλά έτσι γιατί όχι και ο άνθρωπος ;» Ο λακωνικός τρόπος έκφρασης είναι η γλώσσα της φύσης την οποία φαίνεται να κατανόησαν αρκετά καλά οι Σπαρτιάτες.

Τι θυμίζουν αυτοί που ακολουθούν την υπερβολή και αυτόν που «Τρέχει με άγριο άλογο μεθυσμένος». Που έχει αφήσει να τον κυριαρχήσει η προσωπικότητα και αναπόφευκτα θα έρθει η βία. Όμως για τον Λάο Τσε η βία είναι καταδικασμένη. ΟΙ ευγενείς δε χρησιμοποιούν βίαια μέσα. Ακόμα και τα όπλα «τα χρησιμοποιούν με ηρεμία και αυτοκυριαρχία». Δεν πανηγυρίζουν για τη νίκη και όταν πραγματώνουν το σκοπό τους σταματούν. «Αν αυτός που ακολουθεί τη βία δε βρει βίαιο θάνατο, θα τον καλέσω να με διδάξει».

Η αυτάρκεια θα βοηθήσει την προσπάθεια. «Αν είσαι χαρούμενος με όσα έχεις η χαρά σου θα διαρκέσει. Ο μαχητής πρέπει πάντα να ανακαλύπτει ήρεμες λύσεις. «Η κίνηση νικά το κρύο, η ηρεμία νικά τη ζέστη».

Ο τρόπος ζωής δεν πρέπει να είναι αφύσικος. Και το Τάο είναι η ίδια η ζωή και η φωνή της φύσης. Σ’ αυτόν που βαδίζει στο Τάο η τίγρη και το βουβάλι δεν προκαλούν κακό. «Δεν υπάρχουν σ’ αυτόν σημεία θανάτου». Ο πολεμιστής πρέπει να αναζητά την αρμονία... «Η πολλή ζωτικότητα οδηγεί στην επιθετικότητα, αλλά η αρμονία οδηγεί στη σταθερότητα.

Ο πολεμιστής πρέπει να ελέγχει τα λόγια αλλά και τον τρόπο που λέγονται τα λόγια «Εκείνοι που γνωρίζουν δε μιλούν πολύ». Πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια αλλά όχι σκληρότητα. Να λέγεται η αλήθεια, χωρίς όμως να δημιουργεί πληγές. Και όταν ο εχθρός βρεθεί σε δύσκολη θέση να μην χαθεί η ευγένεια, η ταπεινότητα και η εγκράτεια. Αλλά ο νικητής να του χαρίσει την ζωή και να του επιστρέψει το όπλο του προσφέροντάς του φιλία.

Τα λόγια που ακολουθούν μας λένε ότι μόνο αυτός που έχει, θράσος θα σκοτώσει. Αυτός που έχει θάρρος θα σεβαστεί την ζωή. Θα τη σεβαστεί γιατί βαδίζει τον δρόμο της. Και δεν είναι άκαμπτος αλλά τρυφερός και ευλύγιστος. «Οι δυσκίνητοι στη μάχη δε νικούν». Η σκληρότητα των δέντρων τα κάνει αδύναμα μπροστά στον άνεμο. Η ευλυγισία τα σώζει. Αλλά και η αδυναμία υπερνικά την δύναμη και η ευγένεια το σκληρό άνθρωπο. Έχουμε πολλά παραδείγματα σκληροτράχηλων πολεμιστών που υποχώρησαν μπροστά στην ευγένεια των ηττημένων.

Προχωρώντας το δρόμο κι άλλες αρετές πρέπει να συνοδεύουν τον προσκυνητή. «Πιστός στις υποχρεώσεις του, χωρίς να ζητά τη συμφωνία. Μόνο ο κακοήθης απευθύνει κατηγορίες. Τα λόγια του Τάο Τε Τσίγκ δε βρίσκονται μακριά από το Μπουσίντο, τον Πλάτωνα, το Μάρκο Αυρήλιο, τους κανόνες του Ιππότη. Το έργο του Τάο είναι η ειρήνη.

πηγη https://www.nea-acropoli-athens.gr/

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Ο δέκατος μήνας του Γρηγοριανού Ημερολογίου, με διάρκεια 31 ημερών. Πήρε την ονομασία του από τη λατινική λέξη Octo (=οκτώ), επειδή στο αρχαίο δεκάμηνο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο όγδοος στη σειρά μήνας...

Ο δέκατος μήνας του Γρηγοριανού Ημερολογίου, με διάρκεια 31 ημερών. Πήρε την ονομασία του από τη λατινική λέξη Octo (= οκτώ), επειδή στο αρχαίο δεκάμηνο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο όγδοος στη σειρά μήνας. Στη συνέχεια, με την προσθήκη του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου, το ρωμαϊκό ημερολόγιο έγινε δωδεκάμηνο. Ο Οκτώβριος μετακινήθηκε στη δέκατη θέση, αλλά διατήρησε την παλιά του ονομασία. Οι Ρωμαίοι τον ονόμαζαν και Sementilius (semen = σπόρος).

Στην αρχαία Ελλάδα ο Οκτώβριος ισοδυναμούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Βοηδρομιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Πυανοψιώνα. Η περίοδος αυτή ήταν πλούσια σε γιορτές (Προηρόσια, Πυανόψια, Θησεία, Απατούρια, Οσχοφόρια, Θεσμοφόρια), καθώς οι Αθηναίοι φρόντιζαν να εξασφαλίζουν τη θεϊκή προστασία για τον κύκλο των γεωργικών εργασιών, που μόλις άρχιζε. Για το ίδιο λόγο οι Ρωμαίοι θυσίαζαν ένα άλογο στο Πεδίο του Άρεως για να πάνε καλά τα σπαρτά. Τον Οκτώβριο διεξάγονταν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους τα περίφημα Ελευσίνια Μυστήρια, σε Αθήνα και Ελευσίνα.

Στο λαϊκό καλεντάρι, ο Οκτώβριος ονομάζεται Αγιοδημήτρης ή Αγιοδημητριάτης, από τη μεγάλη χριστιανική γιορτή του Αγίου Δημητρίου (26 Οκτωβρίου), Βροχάρης και Σποριάς (Σποριάτης ή Σπαρτός), για τις ευεργετικές βροχές στη σπορά (σχετική η παροιμία «Οκτώβρη και δεν έσπειρες, οχτώ σακιά δεν γέμισες») και Μπρουμάρης (ομιχλώδης, σκοτεινός).

Ο Οκτώβριος σχετίζεται με μεγάλες στιγμές του νεώτερου Ελληνισμού. Στις 26 Οκτωβρίου 1912 απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη από τον Ελληνικό Στρατό, στις 28 Οκτωβρίου 1940 η φασιστική Ιταλία επιτέθηκε στη χώρα μας και στις 12 Οκτωβρίου 1944 η γαλανόλευκη κυμάτισε και πάλι στην Ακρόπολη.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Η Συμπαντική Νοημοσύνη

 

Κοινωνία

 Στημακρόχρονη και πεισματική αναζήτηση της ανθρωπότητας για την όποια αλήθεια ή γνώση για τον Κόσμο δυστυχώς πάντα κάτι λείπει

Απεραντοσύνη… επιβλητική, ασύλληπτη, σιωπηλή, απροσμέτρητη, όπου

και αν προσπαθήσουμε να στρέψουμε το βλέμμα και τη σκέψη μας… στα απροσπέλαστα πολύ μεγάλα… στα ακατάλυτα πολύ μικρά… στου Κόσμου το φανέρωμα της απόλυτης και αιώνιας Οντότητας…

Από τη μακρινή ακόμη αρχαιότητα, αφότου οι άνθρωποι εξασφάλισαν στοιχειώδεις έστω, σταθερές συνθήκες διαβίωσης, είχαν πλέον τον απαιτούμενο ελεύθερο χρόνο να σκεφτούν και να αναρωτηθούν και για λιγότερο υλικά πράγματα, στην προσπάθειά τους να καλύψουν και τις πνευματικές ανάγκες τους, πέρα από τις βιολογικές. Μια άμεση συνέπεια της ακόρεστης δίψας της ανθρωπότητας να κατανοήσει το σύμπαν , αλλά και το ρόλο που η ίδια διαδραματίζει μέσα σ’αυτό , ήταν οι κοσμογονικοί μύθοι  των λαών όλου του κόσμου. Αυτές οι μυθολογικές προσεγγίσεις αποτέλεσαν την απαρχή της φιλοσοφικής σκέψης και παρά τις φαινομενικές  διαφοροποιήσεις τους, φαίνεται να έχουν όλες ένα κοινό υπόβαθρο. Προτείνουν μια αρχική άμορφη κατάσταση από την οποία αναδύθηκε και αποκρυσταλλώθηκε το σύμπαν  και δέχονται ότι τα πάντα βρίσκονται σε ένα είδος  συμπαντικής εξέλιξης.

Χαρακτηριστικός από την ελληνική αρχαιότητα είναι ο Μύθος Κοσμογονίας του Ησίοδου (Ομηρική εποχή), σύμφωνα με τον οποίο στην αρχή όλων των πραγμάτων υπήρχε το Χάος, μέσα στο οποίο ενυπήρχαν «εν σπέρματι» όλα όσα θα αποτελούσαν το σύμπαν στη συνέχεια. Ενδιαφέρον παρουσιάζει μεταξύ άλλων και η  Ινδουιστική Κοσμογονία, κατά την οποία αρχικά το σύμπαν βρισκόταν σε μια βαθιά και ασύλληπτη για το νου κατάσταση ύπνου και το Υπέρτατο Πνεύμα ξυπνώντας το, το γονιμοποίησε, δημιουργώντας  ένα φωτεινό Αυγό, το οποίο κάποια στιγμή  έσπασε με μια τεράστια έκρηξη σχηματίζοντας τα πάντα (ενδιαφέρουσα αναλογία με την μοντέρνα επιστημονική θεωρία του Big Bang !) . 

Στη μακρόχρονη όμως και πεισματική αναζήτηση της ανθρωπότητας για την όποια αλήθεια ή γνώση για τον Κόσμο, δυστυχώς πάντα κάτι λείπει!΄Ενα μέρος της πραγματικότητας πάντα μας διαφεύγει!

Φαίνεται πως αυτό είναι το τραγικό της αυτοσυνειδησίας επακόλουθο!

Μπορούμε να ακουμπήσουμε μόνο κομμάτια της αλήθειας!

Οι ανθρώπινες δυνατότητες αντίληψης και βαθύτερης κατανόησης είναι πεπερασμένες, αφού δημιουργούν υποκειμενικές μόνο εικόνες της πραγματικότητας και προσδίδουν  πάντα σχετικότητα στις ερμηνείες! 

Θεωρείται λοιπόν άθλος του ανθρώπινου πνεύματος, το γεγονός ότι παρά τους πολλούς φυσικούς περιορισμούς, καταφέραμε με πολύ μεγάλο κόπο ακατάπαυστης προσπάθειας αιώνων, να σχηματίσουμε στη νεότερη τουλάχιστον εποχή μια αρκετά ικανοποιητική εικόνα του δικού μας μικρού έστω τμήματος του σύμπαντος κόσμου και να κατανοούμε σε κάποιον βαθμό τη λειτουργία της Φύσης ! 

Τα μέχρι σήμερα επιστημονικά ευρήματα, για το τμήμα τουλάχιστον του σύμπαντος που μπορούμε να παρατηρήσουμε, οδηγούν στην υπόθεση της αναγκαιότητας ενός "σημείου εκκίνησης", μιας κατάστασης "Μοναδικότητας" που αντιστοιχεί σε κάποιο απροσδιόριστης φύσης αρχικό πεδίο καθαρής ενέργειας και "μακροσκοπικής ανυπαρξίας", με πιθανά γενικά χαρακτηριστικά, την πλήρη συμμετρία και τάξη (εντροπία που τείνει στο μηδέν) και πυκνότητα ενέργειας  που τείνει στο άπειρο!

Κάποια απροσδιόριστη αρχική διαταραχή, που φαίνεται να συνέβη πριν από περίπου 13-14 δισεκατομμύρια χρόνια, πρέπει να οδήγησε στην ακαριαία ρήξη της συμμετρίας και σε έναν εκρηκτικό  κοσμικό παλμό (αναπήδηση) που έκτοτε διαδίδεται εκτεινόμενος, στοιχειοθετώντας τη συμπαντική έννοια του  χωροχρόνου  και μέσα σ’αυτόν την τεράστια ποικιλομορφία  δομών και σχηματισμών...

Οι ισχυρές αλληλεπιδράσεις οδηγούν σε διάφορους σωματιδιακούς σχηματισμούς, ως συμπυκνώματα ενέργειας. Τα ποικίλα σωμάτια που προκύπτουν έτσι, εκδηλώνουν μάζα (αλλά και άλλα "παράξενα" χαρακτηριστικά, όπως φορτίο, spin κλπ.), επειδή απέχουν από την ιδανική κατάσταση της αρχικής συμμετρίας και η βαρύτητα με τη σειρά της αποτελεί τον "μέγα αρχιτέκτονα" όλων των μακροσκοπικών δομών και μορφών του σύμπαντος … 

Σκεπτόμενοι βέβαια με κάποια φιλοσοφική διάθεση, θα κάναμε ίσως την κομψή και λιτή υπόθεση, πως τα πάντα αποτελούν έκφραση μιας απόλυτης και αιώνιας "ενιαίας Ουσίας ή ενεργειακής Οντότητας", που δεν θα μπορούσε να είναι  χρονικά  της "μιας  χρήσης" ή της "μιας  φοράς", ούτε να περιορίζεται χωρικά στο "από εδώ μέχρι εκεί "!

Αν δηλαδή κάναμε ένα διανοητικό άλμα, αφήνοντας τη σκέψη μας να ξεπεράσει τα όρια και τους περιορισμούς που συνήθως θέτει η ανθρώπινη αντίληψη, θα μπορούσαμε ίσως να δεχθούμε την ιδέα ότι μπορεί να βιώνουμε μία μόνο πτυχή μιας άπειρης, χωρικά και χρονικά, πραγματικότητας ή με διαφορετική διατύπωση ότι ζούμε κάπου μέσα στην πραγματικότητα του άχρονου απείρου, όσο αδιανόητη και αν μοιάζει η προσέγγιση αυτή, αφού οι απειρισμοί πάντα ενοχλούν και κλονίζουν την ανθρώπινη σκεψη…

Με άλλα λόγια, αν συνοψίζαμε την κάθε είδους άγνοιά μας για τον Κόσμο, στην έννοια "Θεός", θα μπορούσαμε να ταυτίσουμε την έννοια αυτή με την έννοια του "Απείρου" και να δεχθούμε έτσι τη συνεχή έκφρασή της σε αναρίθμητες πραγματικότητες, που η καθεμιά τους μπορεί να είναι χωρικά και χρονικά πεπερασμένη… 

Ίσως λοιπόν κι εμείς τυχαίνει να ζούμε στον δικό μας Κόσμο (Σύμπαν), μέσα σε έναν ατελείωτο ωκεανό άπειρων άλλων κόσμων, διασπαρμένων σε έναν  ενιαίο  και  απεριόριστο κοσμικό ιστό  πανίσχυρων πεδιακών οντοτήτων (ενεργειακών κυματισμών), που αποτελούν τα πρωταρχικά σπέρματα των πάντων! ΄Ολα σε μια διαρκή μεταξύ τους "μυστηριώδη" σύνδεση και αλληλεξάρτηση!

Αναπόφευκτα η σκέψη μας οδηγείται στην εκτίμηση πως η βαθύτερη υφή όλων των πραγμάτων της Φύσης, θα πρέπει να είναι πολύ ισχυρή, μα συνάμα και πολύ απλή!

Οι απειράριθμες αυτές, ασύλληπτης κλίμακας και απροσδιόριστης υπόστασης για τον ανθρώπινο νου, ενεργειακές οντότητες, θα μπορούσαν να αποτελούν τις στοιχειώδεις μονάδες συμπαντικής νοημοσύνης, ως συνιστώσες ίσως μιας παγκόσμιας, καθολικής νοημοσύνης-συνείδησης διάχυτης παντού στο σύμπαν, που φαίνεται να κυβερνά τα πάντα! Με τις συνεχείς αλληλεπιδράσεις τους και μέσω της κβαντικής τους αβεβαιότητας (ελευθερίας-ποικιλότητας) στον χαοτικό μικρόκοσμο, οδηγούν αργά και σταθερά σε όλους τους πιθανούς και δυνητικά βιώσιμους αλλά και διαρκώς αυτοεξελισσόμενους σχηματισμούς, με μόνο γνώμονα το "ενεργειακό συμφέρον" που ικανοποιείται με το μηχανισμό των καλών και ισχυρών διευθετήσεων στο βαθύτερο εσωτερικό τους… Ενεργειακά ασύμφοροι συνδυασμοί που οδηγούν σε ασταθείς  και βραχύβιους σχηματισμούς, δεν ευνοούνται ως επιλογή… 

Προκύπτουν έτσι αποτελέσματα που μοιάζουν να είναι ευφυώς σχεδιασμένα  και κατ’αυτήν τη λογική πράγματι είναι! Οι ενεργειακές οντότητες μοιάζουν να "σκέφτονται" και να επιλέγουν τις δράσεις τους, επιδεικνύοντας στοιχειώδη νοημοσύνη και προσφέροντας έτσι ένα μοναδικό μέσο έκφρασης στο σύμπαν ως "όλον", καθιστώντας το έναν ιδιότυπο ζωντανό οργανισμό! Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που οι μαθηματικές κανονικότητες που περιγράφουν οι εξισώσεις της φυσικής επιστήμης, φαίνεται να καταρρέουν στο κβαντικό επίπεδο του πιθανοκρατούμενου μικρόκοσμου, ενώ δείχνουν αξιόπιστες  στα συστήματα του μακρόκοσμου, τα οποία γενικά κινούνται μέσα στα απαραβίαστα πλαίσια που ορίζουν οι αυστηρές νομοτέλειες…

Όπως συμβαίνει και στις ανθρώπινες κοινωνίες, μπορούμε να εκτιμήσουμε με σχετική ακρίβεια τη γενική τους εικόνα, όχι όμως και καθενός μέλους χωριστά, αφού κάθε μέλος διατηρεί την ελευθερία των επιλογών και των δράσεών του...

Αυτός φαίνεται να είναι γενικά ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει η Φύση, με βασικά εργαλεία τη συνεχή παροχή ενέργειας στα διάφορα συστήματα, αλλά και μια άβυσσο διαθέσιμου κοσμικού χρόνου, ώστε να αναπτύσσονται, όπου είναι δυνατό, οι ποικίλες μακρόχρονες διαδικασίες ενός ατελείωτου και συνεχούς κύκλους μεταβολής  όλων των φυσικών πραγμάτων!  Και όλα αυτά χωρίς κάποιον προφανή σκοπό, για την ανθρώπινη λογική, αλλά και χωρίς κανενός είδους συναισθηματισμό!

Και μόνο σαν μια τέτοια μακρά φυσική διαδικασία, μπορούμε να αντιληφθούμε και την εμφάνιση και εξέλιξη του φαινομένου της ζωής στη Γη (ίσως κι αλλού), αποδεχόμενοι ότι ως έναν βαθμό ανάγεται στην τυχαιότητα και στη στατιστική πιθανότητα, μέσα στο τεράστιο πλήθος φαινομένων που συμβαίνουν στο Σύμπαν! Ένα εκπληκτικό έργο της Φύσης, προϊόν αναρίθμητων και πολύπλοκων βιολογικών και γεωλογικών διεργασιών και μεταβολών δισεκατομμυρίων ετών, που δοκιμάστηκαν διαμέσου της φυσικής επιλογής και που οδήγησαν στο γιγάντιο δένδρο της Ζωής, με τον άνθρωπο να εμφανίζεται ως "πλάσμα της τελευταίας στιγμής"! Το αξιοθαύμαστο αυτό φαινόμενο της ζωής εκδηλώνεται μέσω μιας τεράστιας αλυσίδας αναρίθμητων βιοχημικών Δράσεων με έξυπνο χημικό καθοδηγητή το DNA, που εκτελούνται σε κυτταρικό επίπεδο και επαναλαμβάνονται συνεχώς με ακρίβεια και πάντα με καθορισμένη σειρά!

Από τότε που εμφανίστηκαν οι πρώτοι οργανισμοί (εκτιμάται πως ήταν τα αρχέγονα βακτήρια, 3 τουλάχιστον δισεκατομμύρια χρόνια πριν) στις αρχέγονες θάλασσες του πρώιμου φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη μας και στη συνέχειά τους μέχρι σήμερα, η κοινή μοριακή βάση της ζωής εξελίσσεται αδιάκοπα και αυτοοργανώνεται σε κυτταρικό επίπεδο, αναλυόμενη  σε επιμέρους κώδικες, που κάθε μοναδικός συνδυασμός τους οδηγεί και στη μοναδικότητα του καθενός από τα αναρίθμητα παραγόμενα είδη…! Και λειτουργεί πάντα έτσι η χημική αλυσίδα σε μοριακή βάση, ώστε το μόνο που χρειάζεται για τη διατήρησή της είναι να δημιουργεί σε κάθε ζωντανό πλάσμα την ισχυρή "χημική επιθυμία" (βασικό ένστικτο) της επιβίωσης  μέσω της αναγκαίας ενεργειακής ανατροφοδότησης   με τη λήψη τροφής, αλλά και της διαιώνισης του είδους  μέσω της σεξουαλικής ορμής!

Δεν ήταν όμως η απλή επιβίωση το μόνο αποτέλεσμα του χημικού μηχανισμού των όντων, αλλά και οι σχέσεις συνεχούς αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον, η εκμάθηση και βελτίωση τεχνικών, η ανάπτυξη κοινωνικότητας, συνεργατικότητας, αλλά και ανταγωνισμού στην μεταξύ  τους αλληλεξάρτηση, η συλλογική μνήμη και συσσωρευμένη γνώση που μεταβιβάζονταν από γενιά σε γενιά, λειτουργίες που παρατηρούνται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, σχεδόν σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο! Ο έλεγχος και ο συντονισμός όλων αυτών των λειτουργιών έγινε εφικτός μόνο χάριν της ευαισθησίας και της ασύλληπτης πολυπλοκότητας  του νευρικού συστήματος και του εγκεφάλου, ως μοναδικά υπερεργαλεία που σμίλεψε η εξέλιξη και που έθεσαν τις βάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, μέσω της "παραγωγής" σκέψης, πνεύματος, αλλά  και ηθικής !   

Αυτή λοιπόν η οντότητα που αποκαλούμε ύλη, με τις βασικές της ιδιότητες, φαίνεται να επιδιώκει και να πετυχαίνει κανόνες συμπεριφορών που την αυτοεξυπηρετούν,  κάτι σαν "Θεία οικονομία" για την αρμονική λειτουργία των πραγμάτων, αφού κάθε ακραία και αλλοπρόαλλη συμπεριφορά δεν θα ευνοούσε την προσαρμογή, την επιβίωση, την επικοινωνία και την εξέλιξη… Η πολύπλοκη αυτή διαδικασία αποτελεί προϊόν των σύνθετων λειτουργιών της συμπαντικής νοημοσύνης σε πολύ υψηλό επίπεδο, μέσω του διαρκούς μηχανισμού της ενεργειακής  ανταμοιβής των "καλών" επιλογών!

Με αυτήν την οπτική, πέρα από θρησκευτικές ή άλλες προκαταλήψεις και ιδεοληπτικές αγκυλώσεις, μπορούμε να δεχθούμε το ανθρώπινο ον ως ένα  ζωντανό κύτταρο του συμπαντικού οργανισμού και της αδιάκοπης εξέλιξης όλων όσων βρίσκονται μέσα σ’αυτόν, κάτι που στο παραμικρό δεν μειώνει το μεγαλείο της "Δημιουργικής πορείας" του Σύμπαντος  Κόσμου, παρά μόνο ίσως τσαλακώνει λιγάκι τον εγωιστικό ανθρωποκεντρισμό μας! 

Χρειάζεται πάντα να κάνεις μερικά βήματα πίσω και πάνω από την πραγματικότητα που βιώνεις, για να δεις λιγάκι από πιο μακριά και πιο καθαρά τη συνολική εικόνα του κάδρου, όχι μόνο του δέντρου σου, αλλά και του δάσους όπου αυτό ανήκει…! 

Το βέβαιο είναι πως αυτή η διαρκής και ακόρεστη δίψα μας για γνώση και ανακάλυψη έστω πτυχών της αλήθειας, αποτελεί τη βασική κινητήρια δύναμη της εξέλιξης των ανθρώπινων πολιτισμών και δυνητικά τουλάχιστον μας κάνει στην πορεία των πραγμάτων καλύτερους και πιο φωτισμένους ανθρώπους, αφού μας αναγκάζει να συναισθανθούμε την πραγματική και ταπεινή θέση μας μέσα στον απέραντο Φυσικό Κόσμο! Κάτι που μας οδηγεί στη βαθύτερη γνώση του εαυτού μας… Και πάντως καμία από τις ανθρώπινες προσπάθειες κατανόησης του Κόσμου, δεν οδηγεί σε τελικά και αδιαφιλονίκητα συμπεράσματα, αλλά σε "σχετικές και προσωρινές αλήθειες" και "κοσμοθεωρίες" που στιγματίζουν τις ανθρώπινες κοινωνίες και τον πολιτισμό της κάθε ιστορικής εποχής… Κανενός  η "αλήθεια" δεν είναι  οικουμενική! 

Ο τιτάνιος λοιπόν αγώνας του ανθρώπινου πνεύματος συνεχίζεται και όσο μαθαίνουμε και εξελισσόμαστε, τόσο καταλαβαίνουμε τη Φύση ως το αιώνιο φανέρωμα του "Άπειρου Όντος" που μπορεί να "κρύβεται" κάπου εκεί στους απειρισμούς και στις  απροσδιοριστίες των ανθρώπινων μοντέλων σκέψης…!

ΠΗΓΗ https://www.alfavita.gr/koinonia

Ανακαλύφθηκε άγνωστη έως τώρα μαζική εξαφάνιση ειδών πριν 233 εκατ. χρόνια

 

•  
•  

Τα ίχνη μιας άγνωστης μέχρι στιγμής μαζικής εξαφάνισης ειδών, η οποία συνέβη στη Γη πριν 233 εκατομμύρια χρόνια, ανακάλυψε μια διεθνής επιστημονική ομάδα.

Το συμβάν (με την επιστημονική ονομασία Carnian Pluvial Episode) κατά την Ύστερη Τριασική περίοδο, μεταξύ άλλων, διευκόλυνε την κυριαρχία των δεινοσαύρων στον πλανήτη μας.

Οι 17 ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Μάικ Μπέντον της Σχολής Γεωεπιστημών του βρετανικού Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, οι οποίοι αξιολόγησαν μια σειρά από γεωλογικά και παλαιοντολογικά δεδομένα και έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», θεωρούν ως πιθανότερη αιτία για την καταστροφή τις μαζικές εκρήξεις ηφαιστείων στον δυτικό Καναδά και στην Αλάσκα, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα τεράστιοι όγκοι ηφαιστειακού βασάλτη να ξεχυθούν και να καλύψουν μεγάλες εκτάσεις. Παράλληλα, η ατμόσφαιρα κατακλύσθηκε από εξίσου τεράστιες ποσότητες «αερίων του θερμοκηπίου», με συνέπεια να ανέβει απότομα η θερμοκρασία.

Η κλιματική αλλαγή που ακολούθησε προκάλεσε μεγάλη απώλεια της βιοποικιλότητας τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα (απώλεια του ενός τρίτου των ειδών), ενώ μετά την εξαφάνιση των παλαιών ειδών, νέα είδη αναδύθηκαν, δημιουργώντας διαφορετικά οικοσυστήματα, π.χ. ευνοώντας ιδιαίτερα την επέκταση των κωνοφόρων δένδρων.

Οι δεινόσαυροι είχαν ήδη εμφανιστεί περίπου 20 εκατομμύρια χρόνια πριν από αυτή τη μαζική καταστροφή ειδών, αλλά έως τότε είχαν παραμείνει σχετικά σπάνιοι και μάλλον ασήμαντοι. Όμως στη συνέχεια, για ασαφείς λόγους, βρήκαν ευκαιρία να εγκαθιδρύσουν την κυριαρχική παρουσία τους. Το ίδιο έκαναν και άλλα νέα είδη, όπως οι χελώνες, οι κροκόδειλοι, οι σαύρες, νέα ερπετά και τα πρώτα θηλαστικά. Επίσης μετά τη νέα μαζική εξαφάνιση, εμφανίστηκαν οι πρώτοι σύγχρονοι κοραλλιογενείς ύφαλοι.

Έως τώρα οι παλαιοντολόγοι είχαν εντοπίσει πέντε μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις ειδών κατά τα προηγούμενα 500 εκατομμύρια χρόνια, κάθε μία από τις οποίες είχε θεμελιώδεις επιπτώσεις για την εξέλιξη της ζωής στη Γη. Κάτι ανάλογο φαίνεται πως συνέβη και με την έκτη.

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, advances.sciencemag.org

H Μαγεία της προσοχής στο κβαντικό πεδίο

Byawakengr

Posted on 04/03/2016

Όταν παρατηρώ με προσοχή αλλάζω την πραγματικότητά μου!

Αφθονία ή πλούτος σημαίνει ότι κάποιος μπορεί με ευκολία να εκπληρώνει τις επιθυμίες του, όποιες κι αν είναι αυτές, είτε αφορούν στη σφαίρα της ύλης είτε στις συναισθηματικές, ψυχολογικές ή πνευματικές μας ανάγκες ή στη σφαίρα των σχέσεων. Η προσοχή ενός αληθινά πλούσιου ατόμου δεν εστιάζεται ποτέ μόνο στο χρήμα. Επιπλέον, ένα πλούσιο άτομο δεν έχει ποτέ χρηματικές ανησυχίες.

Μπορεί να έχετε