Νίκος Καζαντζάκης: Στο σκοτάδι να απαντάς με φως

Byawakengr

Posted on 15/12/2019

Α ΣΜΙΓΕΙ Ο,ΤΙ Ο ΝΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ

Ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.

 ΠΗΓΗ https://www.awakengr.com/

Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική, εκδόσεις Καζαντζάκη

ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ. O ΝΟΥΣ: «ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ;»

Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αισθήσεων χρέος μας ν’ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου. Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έκτη δύναμη, ας την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: «Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!»

ΔΕ ΖΥΓΙΑΖΩ, ΔΕ ΜΕΤΡΩ, ΔΕ ΒΟΛΕΥΟΜΑΙ! ΑΚΟΛΟΥΘΩ ΤΟ ΒΑΘΥ ΜΟΥ ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ

Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;

ΝΑΙ, ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Έζησε χωρίς αυτά, θα ζήσει χωρίς αυτά. Είναι σπίθες εφήμερες της βίαιης περιστροφής της.

ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ, ΑΣ ΠΙΑΣΤΟΥΜΕ ΣΦΙΧΤΑ, ΑΣ ΣΜΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ, ΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

.. όσο βαστάει ακόμα η θερμοκρασία τούτη της Γης, όσο δεν έρχουνται σεισμοί, κατακλυσμοί, πάγοι, κομήτες να μας εξαφανίσουν, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα!

Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ

Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. Να ζητάς συντρόφους!

ΝΑ ‘ΣΑΙ ΑΝΗΣΥΧΟΣ, ΑΦΧΑΡΙΣΤΗΤΟΣ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΣ ΠΑΝΤΑ

Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση. ΠΟΥ ΠΑΜΕ; ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!

ΣΚΥΒΩ ΚΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΟΥΤΗ ΚΡΑΥΓΗ ΣΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΜΟΥ

Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Η ΚΡΑΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ

Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου.ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ. ΑΟΡΑΤΑ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΧΕΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.

ΜΑ ΕΣΥ ΝΑ ΞΕΔΙΑΛΕΓΕΙΣ

Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματού σου και ποιος ν’ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός των απόγονων.

ΟΤΑΝ ΦΟΒΑΣΑΙ, Ο ΦΟΒΟΣ ΔΙΑΚΛΑΔΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΓΕΝΕΕΣ

…και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.

ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΛΥΠΗΣΟΥ ΤΟΥΣ. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε, φωνάζουμε βοήθεια!

ΤΡΕΧΟΥΜΕ. ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ

…μα δεν μπορούμε να σταματήσουμε.Τρέχουμε. Μια λαμπάδα κρατούμε και τρέχουμε. Το πρόσωπό μας, μια στιγμή, φωτίζεται. Μα βιαστικά παραδίνουμε τη λαμπάδα στο γιο μας κι ευτύς σβήνουμε, κατεβαίνουμε στον Άδη.

πηγη https://www.blogger.com/

Κβαντική Θεωρία: Μετά τον θάνατο η ψυχή περνάει σε άλλο σύμπαν

 

22/11/

Η κβαντική θεωρία, επιστήμη και φυσική φαίνεται να επιβεβαιώνουν ακριβώς την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και συγκεκριμένα, την ορφικοπυθαγόρεια-πλατωνική παράδοση. Η ψυχή είναι φορέας κάθε νέας πληροφορίας-γνώσης μέσα από τις πράξεις, τις εμπειρίες και τις σκέψεις της που λαμβάνουν χώρα κατά τους πολλαπλούς ένσαρκους βίους της συνειδητοποιώντας προοδευτικά μέσα στην αιωνιότητα τον τρόπο που είναι φτιαγμένος ο κόσμος και τις λειτουργίες του.

Ουσιαστικά μέσα από το τρίπτυχο του φιλόσοφου Πρόκλου (Μονή-Πρόοδος-Επιστροφή) με το πέρας καθεμιάς ενσάρκωσης (Πρόοδος) της ψυχής γίνεται "ενημέρωση"(Επιστροφή) του πρωταρχικού νου (Μονή) με τις πληροφορίες που λαμβάνει σε κάθε ενσάρκωση.

Ένα βιβλίο με τίτλο «Βιοκεντρισμός: Πώς η ζωή και η συνείδηση είναι τα κλειδιά για την κατανόηση της φύσης του Σύμπαντος» έχει γίνει δημοφιλές στο Διαδίκτυο, επειδή περιέχει την αντίληψη ότι η ζωή δεν τελειώνει με τον θάνατο του σώματος, αλλά μπορεί να διαρκέσει για πάντα με την μετανάστευση της ψυχής.

Ο συγγραφέας του βιβλίου, ο επιστήμονας Δρ Robert Lanza, που ψηφίστηκε από τους τους NY Times ως ο 3ος πιο σημαντικός εν ζωή επιστήμονας, δεν έχει καμία αμφιβολία ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι πιθανό.

Εδώ και καιρό ο Lanza είναι γνωστός στην επιστημονική κοινότητα για τις προηγμένες μεθόδους που χρησιμοποιεί και είναι ειδικός στην αναγεννητική ιατρική και επιστημονικός διευθυντής της Advanced Cell Technology Company. Είχε κάνει εκτεταμένες έρευνες στο παρελθόν πάνω στα βλαστικά κύτταρα και πολλά επιτυχημένα πειράματα σχετικά με την κλωνοποίηση απειλούμενων ζωικών ειδών. Πριν λίγα χρόνια άρχισε να ασχολείται με τη Φυσική, την Κβαντομηχανική και την Αστροφυσική. Από αυτό το εκρηκτικό μείγμα επιστημών προέκυψε η νέα θεωρία του Βιοκεντρισμού, που ο καθηγητής επικαλείται από τότε. Ο Βιοκεντρισμός διδάσκει ότι η ζωή και η συνείδηση είναι θεμελιώδεις στο σύμπαν. Πιστεύει πως η συνείδηση δημιουργεί το υλικό σύμπαν και όχι κάτι άλλο πέρα από αυτή.

Ο Lanza επικεντρώνει την αιτιολόγηση της θεωρίας του στην ίδια τη δομή του σύμπαντος, τους νόμους της φυσικής και τις δυνάμεις και τις σταθερές που διέπουν το σύμπαν, που φαίνεται να προάγουν και να έχουν τελειοποιηθεί για τη ζωή, πράγμα που σημαίνει ότι η νοημοσύνη υπήρχε πριν την ύλη. Ισχυρίζεται επίσης ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι αντικείμενα ή πράγματα, αλλά μάλλον εργαλεία της νόησης των όντων. Ο Lanza υποστηρίζει ότι κουβαλάμε και μεταφέρουμε τον χώρο και το χρόνο γύρω με μας, όπως η χελώνα μεταφέρει το καβούκι της. Αυτό σημαίνει ότι όταν το κέλυφος αποκολληθεί από πάνω μας (ο χώρος και ο χρόνος), εμείς εξακολουθούμε να υπάρχουμε.

Η θεωρία υπονοεί ότι δεν υπάρχει θάνατος της συνείδησης. Υπάρχει μόνο η σκέψη του συνειδησιακού θανάτου, επειδή οι άνθρωποι ταυτίζονται με το υλικό τους σώμα. Πιστεύουν ότι αφού το σώμα πρόκειται να χαθεί, αργά ή γρήγορα, το ίδιο θα γίνει και με τη συνείδησή. Εάν το σώμα δημιουργεί τη συνείδηση, τότε η συνείδηση θα εξαφανιστεί μαζί με το θάνατο του σώματος. Αλλά, αν το σώμα λαμβάνει τη συνείδηση με τον ίδιο τρόπο που η καλωδιακή τηλεόραση λαμβάνει τα δορυφορικά σήματα, τότε, φυσικά, η συνείδηση δεν τελειώνει με το θάνατο του υλικού περιβλήματος. Στην πραγματικότητα, η συνείδηση υπάρχει έξω από τους περιορισμούς του χρόνου και του χώρου. Είναι σε θέση να είναι οπουδήποτε: στο ανθρώπινο σώμα και έξω από αυτό. Με άλλα λόγια, είναι μη εντοπισμένη κατά τον ίδιο τρόπο που τα κβαντικά αντικείμενα είναι μη εντοπισμένα.

Ο Lanza πιστεύει, επίσης, ότι υπάρχουν ταυτόχρονα πολλαπλά σύμπαντα. Σε ένα από αυτά, το σώμα μπορεί να είναι νεκρό, ενώ σε κάποιο άλλο να συνεχίζει να υφίσταται απορροφώντας τη συνείδηση, που μεταπήδησε σε αυτό το σύμπαν. Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση κάποιου που πεθαίνει ταξιδεύει μέσω ενός τούνελ και καταλήγει όχι στην κόλαση ή στον παράδεισο, αλλά σε έναν παρόμοιο κόσμο με αυτόν που κάποτε κατοικούσε, αλλά αυτή τη φορά ζωντανή. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται συνεχώς και απείρως.

Πολλαπλοί κόσμοι
Αυτή η ελπιδοφόρα, αλλά εξαιρετικά αμφιλεγόμενη θεωρία μεταξύ της επιστημονικής κοινότητας, έχει πολλούς αυθόρμητους υποστηρικτές, όχι μόνο ανθρώπους που αναζητούν μια ελπίδα, αλλά και ορισμένους γνωστούς επιστήμονες. Είναι οι φυσικοί και οι αστροφυσικοί που συμφωνούν με την ύπαρξη παράλληλων κόσμων και που προτείνουν τις θεωρίες για τα πολλαπλά σύμπαντα. Υπερασπίζονται αυτές τις θεωρίες και πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν φυσικοί νόμοι που απαγορεύουν την ύπαρξη παράλληλων κόσμων.

Ο πρώτος που αναφέρθηκε σε παράλληλους κόσμους ήταν ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας H.G. Wells, ο οποίος αναφέρθηκε σε αυτούς το 1895 στην ιστορία του «Η πόρτα στον τοίχο». Μετά από 62 χρόνια, η ιδέα αυτή εξελίχθηκε από τον Δρ Hugh Everett στη μεταπτυχιακή του διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Princeton. Η βασική του διατύπωση είναι ότι σε κάθε δεδομένη στιγμή, ο κόσμος χωρίζεται σε αναρίθμητα παρόμοια αντίγραφα, τα οποία την αμέσως επόμενη στιγμή εξελίσσονται διαφορετικά και χωρίζονται με τη σειρά τους σε άλλα. Σε ορισμένους από αυτούς τους κόσμους που μπορεί να είστε παρόντες, μπορεί να διαβάζετε αυτό το άρθρο σε ένα σύμπαν και σε άλλο να βλέπετε τηλεόραση.

Ο κινητήριος μοχλός για αυτές τις εκδοχές είναι οι πράξεις μας, εξήγησε ο Everett. Αναλόγως με τις επιλογές που έχουμε για να κάνουμε κάτι, το σύμπαν χωρίζεται σε όλες αυτές τις διαφορετικές περιπτώσεις.

Στη δεκαετία του 1980, ο Andrei Linde, επιστήμονας από το Ινστιτούτο Φυσικής του Lebedev, ανέπτυξε τη θεωρία των πολλαπλών συμπάντων. Σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Ο Linde εξήγησε: Το Διάστημα αποτελείται από πολλές διαστελλόμενες σφαίρες, οι οποίες με τη σειρά τους δημιουργούν παρόμοιες σφαίρες και ούτω καθεξής έως το άπειρο. Απέχουν μεταξύ τους εντός του σύμπαντος και η κάθε μια δεν γνωρίζει την ύπαρξη της άλλης, αλλά αποτελούν μέρη του ίδιου φυσικού σύμπαντος.

Το γεγονός ότι το σύμπαν μας δεν είναι μοναδικό υποστηρίζεται από τα δεδομένα που έλαβε το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα, οι επιστήμονες κατάφεραν να συνθέσουν τον πιο ακριβή χάρτη του κοσμικού μικροκυματικού φόντου, που λέγεται επίσης κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, που οφείλεται στο Big Bang και υπάρχει μέχρι σήμερα. Από αυτόν τον χάρτη διαπιστώθηκε επίσης ότι το σύμπαν έχει πολλές σκοτεινές εσοχές που αντιπροσωπεύονται από μερικές τρύπες και εκτεταμένα κενά.

Η θεωρητικός φυσικός Laura Mersini-Houghton του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας με τους συνεργάτες της υποστηρίζει πως οι ανωμαλίες του μικροκυματικού κοσμικού υποβάθρου υφίστανται λόγω του γεγονότος ότι το σύμπαν μας επηρεάζεται από άλλα γειτονικά σύμπαντα. Οι τρύπες και τα κενά στον χάρτη είναι άμεσο αποτέλεσμα των επιδράσεων των γειτονικών συμπάντων στο δικό μας.

Ψυχή
Πριν αναπτύξαμε τις θεωρίες που δείχνουν πως υπάρχουν πολλές επιλογές που θα μπορούσε να έχει η ψυχή ώστε να μεταναστεύσει μετά το θάνατο, αλλά μπορούμε να αποδείξουμε την ύπαρξη της ψυχής; Υπάρχει κάποια επιστημονική θεωρία που να επικυρώνει μια τέτοια αξίωση; Σύμφωνα με τον Δρ Stuart Hameroff, οι επιθανάτιες εμπειρίες συμβαίνουν όταν οι κβαντικές πληροφορίες, που βρίσκονται στο νευρικό σύστημα, εγκαταλείπουν το σώμα και διαλύονται μέσα στο σύμπαν. Σε αντίθεση με την υλιστική προσέγγιση της συνείδησης, ο Δρ Hameroff προσφέρει μια εναλλακτική εξήγηση, που μπορεί ίσως να βασίζεται τόσο στην ορθολογική επιστημονική προσέγγιση, όσο και στην προσωπική διαίσθηση και εμπειρία.

Η Συνείδηση κατοικεί, σύμφωνα με τον Stuart και τον Βρετανό φυσικό Sir Roger Penrose, στους μικροσωληνίσκους των κυττάρων του εγκεφάλου, οι οποίοι είναι η αρχική τοποθεσία της κβαντικής επεξεργασίας. Μετά το θάνατο, η κβαντική πληροφορία απελευθερώνεται από το σώμα, πράγμα που σημαίνει ότι η συνείδησή την ακολουθεί. Υποστηρίζουν ότι η αίσθηση της συνείδησής είναι το αποτέλεσμα των επιπτώσεων της κβαντικής βαρύτητας σε αυτούς τους μικροσωληνίσκους, μια θεωρία που ονομάστηκε ενορχηστρωμένη αντικειμενική μετατροπή (Orch-OR).

Η Συνείδηση ή τουλάχιστον η ανεπεξέργαστη πρώιμη μορφή της θεωρείται πως είναι μια θεμελιώδης ιδιότητα του σύμπαντος, σύμφωνα με τους παραπάνω επιστήμονες, που υπάρχει από την πρώτη στιγμή του σύμπαντος κατά τη διάρκεια του Big Bang. «Σε ένα τέτοιο σύστημα, η πρωτο-συνειδησιακή εμπειρία είναι μια από τις βασικές ιδιότητες της φυσικής πραγματικότητας προσπελάσιμη από τις κβαντικές διαδικασίες που σχετίζονται με τη δραστηριότητα του εγκεφάλου.
Οι ψυχές μας, στην πραγματικότητα, αποτελούνται από το ίδιο υλικό με το οποίο είναι κατασκευασμένο το σύμπαν και μπορεί να υπάρχουν από την αρχή του χρόνου. Οι εγκέφαλοί μας είναι απλώς δέκτες της πρωτο-συνείδησης την οποία ενισχύουν, πράγμα που είναι ενύπαρκτο στη δομή του χωροχρόνου. Έτσι, πράγματι, ένα μέρος της συνείδησής, το άυλο, θα ζήσει μετά το θάνατο του φυσικού σώματος.

Ο Δρ Hameroff δήλωσε στο ντοκιμαντερ Through the Wormhole του Science Channel: «Αν η καρδιά σταματήσει να χτυπά, το αίμα σταματά να ρέει στις φλέβες, έτσι οι μικροσωληνίσκοι χάνουν την κβαντική κατάσταση τους. Η κβαντική πληροφορία εντός των μικροσωληνίσκων δεν καταστρέφεται, δεν μπορεί να καταστραφεί, απλώς διανέμεται και διασκορπίζεται στο σύμπαν«. Ο Robert Lanza προσθέτει εδώ ότι όχι μόνο θα υπάρχει στο υφιστάμενο σύμπαν, αλλά ίσως υπάρχει και σε ένα άλλο σύμπαν.

Εάν ο ασθενής αναβιώσει, συνέλθει και η καρδιά του αρχίσει να χτυπά ξανά, αυτή η κβαντική πληροφορία επανέρχεται πίσω στους μικροσωληνίσκους και ο ασθενής περιγράφει την εμπειρία του.
Και προσθέτει: «Αν ο ασθενής δεν αναβιώσει, και πεθάνει, είναι πιθανό αυτή η κβαντική πληροφορία να μπορεί να υπάρξει έξω από το σώμα, ίσως επ ‘αόριστον, ως ψυχή.«

Η σύνδεση της συνείδησης με την κβαντική θεωρία εξηγεί πράγματα όπως τις επιθανάτιες εμπειρίες, την αστρική προβολή, τις εξωσωματικές εμπειρίες, ακόμα και τη μετενσάρκωση χωρίς να χρειάζεται να προσφύγουμε σε θρησκευτικές ιδεολογίες. Η ενέργεια της συνειδητότητας μπορεί να ανακυκλώνεται εκ νέου σε διαφορετικά σώματα με κάποιον τρόπο ή να υπάρχει έξω από το φυσικό σώμα σε κάποιο άλλο επίπεδο της πραγματικότητας ή να μεταβαίνει σε ένα άλλο σύμπαν.

πηγηhttps://www.hufes.gr/ 

Στην αρχή στον απέραντο χώρο υπήρχε ένα τεράστιο αυγό,

ΙΣΤΟΡΙΑ-ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ-ΤΕΧΝΗ- ΕΠΙΣΤΗΜΗ-ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Μετάβαση στο περιεχόμενο

• Αρχική← Αριστοτέλης – Αυτά είναι τα 12 χαρακτηριστικά του υπεράνθρωπου

Μυθολογία – 2.Γενεαλογία των Θεών →

Μυθολογία – 1.Κοσμογονία

Posted on 24 Ιουλίου 2015 by Αρχαίων Τόπος

Στην αρχή στον απέραντο χώρο υπήρχε ένα τεράστιο αυγό, το οποίο δημιουργήθηκε εκ του μηδενός· μία μέρα το αυγό αυτό άρχισε να ραγίζει και, σταδιακά, βγήκαν από το αυγό τα «περιεχόμενά» του: πρώτα από όλα βγήκε ένα φτερωτό πνεύμα (ο Έρως), το οποίο επέτρεψε στις άλλες δύο οντότητες, τη Γαία και το Χάος, να βγουν έξω από το αυγό.

Οι τρεις αυτές θεότητες δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους, απλώς εμφανίστηκαν η μία μετά την άλλη. Ο Έρως ήταν ένα φτερωτό πνεύμα, το οποίο είχε τόση δύναμη και τόση ένταση, που βρισκόταν (και βρίσκεται) παντού και πάντοτε, αφού είναι η αιτία της Αγάπης και της ερωτικής δημιουργίας, η οποία παράγει απογόνους και διασφαλίζει τη συνέχιση της ύπαρξής μας. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως raison d’ être (αιτία ύπαρξης). Δεν ήταν ο γνωστός σκανταλιάρης θεός, ο γιος της Αφροδίτης που τόξευε με τα βέλη τους θεούς και ανθρώπους, αλλά μια δύναμη έλξης που οδηγούσε τα στοιχεία στις ενώσεις και τις συνθέσεις τους. Είχε απεριόριστη δύναμη και ήταν ο μόνος από τις τρεις πρωταρχικές θεότητες που δεν απέκτησε δικά του παιδιά.

Η πρώτη ενέργεια του Έρωτα έγινε στο σκοτάδι και τη σιωπή του Ερέβους και της Νύχτας, που βασίλευαν μέχρι τη στιγμή που μπήκε ανάμεσά τους· με την επίδρασή του άρχισε η απόλυτη ψυχρότητα να εγκαταλείπει τις δύο μυστήριες υπάρξεις: αντάλλαξαν τις πρώτες τους κουβέντες και κατάφεραν έτσι να διώξουν την ατέλειωτη μοναξιά που τους κυρίευε τόσους αιώνες. Από την ένωσή τους δημιουργήθηκε ο Αιθέρας και η Ημέρα, ενώ αργότερα δημιουργήθηκαν άλλες θεότητες, που αντιπροσωπεύουν αφηρημένες έννοιες, κυρίως …

Το Χάος ήταν θεοσκότεινο, μαύρο και άραχνο χωρίς κανένα ίχνος ζωής· απόλυτη σιωπή βασίλευε παντού. Αυτό το τρομακτικό, αρχικό ον ήταν απέραντο· δεν είχε αρχή ούτε τέλος (έτσι δημιουργήθηκε και η σχετική λέξη-έννοια, που έχει περάσει και στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες). Ήταν τόσο αχανές, ώστε αν κάποιος μπορούσε να πετάξει, θα πετούσε σ’ όλη του τη ζωή χωρίς να μπορέσει να φτάσει κάποτε σε κάποια κορυφή ή, αν κάποιος άρχιζε να πέφτει στο κατάμαυρο κενό, το Χάος, θα έπεφτε σ’ όλη του τη ζωή χωρίς να φτάσει ποτέ του σε κάποιο τέλος.

Μέσα στην απεραντοσύνη του κοσμικού χρόνου προήλθαν κάποτε από το Χάος, χωρίς να μεσολαβήσει κάποιο ερωτικό σμίξιμο, δύο παράξενα όντα, το Έρεβος και η Νύχτα. Ήταν και αυτά τα όντα αλλοπρόσαλλα, κατάμαυρα, θεόρατα και σκοτεινά με τεράστιες φτερούγες· στέκονταν το ένα απέναντι από το άλλο ανοιγοκλείνοντας τα μαύρα μάτια τους, χωρίς να ανταλλάσσουν μεταξύ τους ούτε κουβέντα. Η απόλυτη ησυχία και η μοναξιά συνέχισε να κυριεύει το σύμπαν. Η μόνη διαφορά τους από το Χάος ήταν ότι είχαν αρχή και τέλος. Ήταν βέβαια πελώρια και θα χρειαζόταν κάποιος να τρέχει μήνες ολόκληρες για να φτάσει από τη μια φτερούγα τους στην άλλη, σίγουρα όμως θα έβρισκε κάποιο τέλος.

Η Γαία (εδώ φανερώνεται η γεωκεντρική σκέψη των αρχαίων λαών) κείτονταν μέσα στο απέραντο Χάος και, μετά τη γέννηση του Αιθέρα και της Ημέρας, γέννησε κι αυτή, χωρίς να μεσολαβήσει κάποιος ερωτικός πόθος, τον Ουρανό, τα Όρη και τον Πόντο. Ο Ουρανός ήταν μεγαλύτερος απ’ αυτήν, την περιέβαλλε ολόκληρη και μέσα στον απέραντο θόλο του περιέκλειε όλο το αστρικό σύμπαν. Ήταν πανέμορφος, θεόρατος και καταγάλανος· τόσο πολύ γοητεύτηκε η Γαία από τον πρώτο της γιο, που τον ερωτεύτηκε και έσμιξε με το τεράστιο κορμί του. Από την ένωση αυτή προήλθαν αμέτρητοι θεοί…

Αφού πέρασε αρκετός καιρός από τη γέννηση του Ουρανού, η Γαία άρχισε πάλι να κυοφορεί, αλλά αυτή τη φορά τρανταζόταν ολόκληρη, μέχρις ότου ξεφύτρωσαν στην επιφάνειά της τεράστιοι γίγαντες, απέραντοι και αχανείς με αλλοπρόσαλλα κορμιά, τα τρομερά Όρη. Η Γη ποτέ σε συμπάθησε τα παιδιά της αυτά που τόσο την ταλαιπώρησαν μέχρι να γεννηθούν, ήταν όμως αναγκασμένη να ζήσει για πάντα μαζί τους και να τα ανέχεται, μια και από τη γέννησή τους ήταν προσκολλημένα πάνω στο τεράστιο σώμα της. Κάθε φορά που προσπαθούσε να τα διώξει από πάνω της φρικτοί πόνοι τη βασάνιζαν…

Λίγο αργότερα η Γαία ένιωσε πάλι κάτι να σαλεύει μέσα στα σπλάχνα της, αλλά η εγκυμοσύνη ήταν γλυκιά και χωρίς πόνους. Έτσι γεννήθηκε ο απέραντος Πόντος, που αμέσως ξεχύθηκε και περιέβαλε τη Γαία δροσίζοντάς την και κάνοντάς την ομορφότερη καθώς την κάλυπτε με το καταγάλανο σώμα του. Ο Πόντος την έκλεινε μέσα στα τεράστια μπράτσα του και η Γαία ήταν χαρούμενη και περήφανη για το νέο γιο της· ήταν πανέμορφος, ορμητικός και παντοδύναμος, άλλοτε ήρεμος και γαλήνιος και άλλοτε αφρισμένος και ταραγμένος από τα τεράστια κύματα. Μετά την ήττα του Ουρανού από τον Κρόνο η Γαία έσμιξε και μ’ αυτόν, γεννώντας καινούργιους απογόνους.

Το κατάμαυρο και απέραντο Χάος γέννησε – χωρίς τη μεσολάβηση ερωτικής μίξης – το Έρεβος και τη Νύχτα, τα οποία με τη σειρά τους, γέννησαν, με τη συνουσία τους, τον Αιθέρα και την Ημέρα. Ο Αιθέρας, που γεννήθηκε πρώτος, ήταν αστραφτερός και λαμπερός, με διάφανες φτερούγες, ακτινοβολώντας το θείο φως του προς όλες τις κατευθύνσεις· χαμογελαστός και πανέμορφος, με τεράστιο σώμα, αλλά με αρμονικά μέλη και κατάλευκο δέρμα, άπλωσε. τα τεράστια σκέλη του σ’ ολόκληρο το σύμπαν και σκόρπισε τη λάμψη του στο θεοσκότεινο Χάος. Ο Αιθέρας συμβόλιζε το πάνω μέρος της ατμόσφαιρας, που αποτελεί το καθαρότερο μέρος του αέρα. Η Ημέρα, λαμπρή, κατάξανθη, πανώρια κόρη με κατάλευκες φτερούγες, έριξε αμέσως το αστραποβόλο βλέμμα της στον Αιθέρα και του χαμογέλασε: αυτός, μόλις αντίκρισε ένα παρόμοιο μ’ αυτόν και φωτεινό πλάσμα, χάρηκε πάρα πολύ. Τα δυο αδέρφια χαρούμενα και παιχνιδιάρικα έφεραν την ευτυχία μέσα στον κόσμο και, κυρίως, στη Γη· έπαιζαν και κυνηγιόνταν μέσα στο απέραντο σύμπαν, κρύβονταν πίσω από τους τεράστιους μετεωρίτες, ενώ συχνά, νευρίαζαν με τις σκανταλιές και τις φασαρίες τους, τους γερασμένους γονείς τους, που κατά βάθος όμως καμάρωναν για τα ολόλαμπρα παιδιά τους.

Από τα σκοτεινά σπλάχνα της Νύχτας γεννήθηκαν και άλλα παιδιά, τα οποία ήταν πολύ σημαντικά στη ζωή των θεών και των ανθρώπων, από την κακή, κυρίως, έννοια. Ανάμεσά τους η Απάτη, το Γέρας, η Έριδα (Φιλονικία), οι 4 Εσπερίδες, ο Κηρ (Δυστύχημα), οι Κήρες (Δυστυχία), οι 3 Μοίρες, οι Μόρος (Πεπρωμένο) ο Μώμος (Χλευασμός), η Νέμεσις (Τιμωρία), η Οιζύς (Αθλιότητα), τα Όνειρα, η Φιλότης (Ερωτική Απόλαυση) και τα δίδυμα αδέλφια, Ύπνος και Θάνατος. Η μεγάλη σχέση των τελευταίων μαρτυρείται και μετέπειτα, στο δημοτικό τραγούδι.

Η Νέμεσις ήταν η θεία Δίκη, την οποία αντικατέστησε, στα νεότερα χρόνια η Θέμιδα, ενώ η Απάτη ήταν η δολοπλόκα θεά που κυρίευε τους ανθρώπους και τους οδηγούσε σε άνομες πράξεις και απατεωνιές. Η καβγατζού Έριδα έσπερνε τη διχόνοια ανάμεσα σε θεούς και σε ανθρώπους. Οι Εσπερίδες ήταν 4 (Αίγλη, Αρέθουσα, Ερύθεια και Εστία) νύμφες και, με τη βοήθεια του Λάδωνα, ενός δράκου με 100 κεφάλια, φύλαγαν τα χρυσά μήλα του κήπου τους, τα οποία χάρισε ως γαμήλιο δώρο η Γαία στην Ήρα. Τέλος, οι 3 Μοίρες (Άτροπος, Κλωθώ και Λάχεσις) έμεναν στον Παρνασσό και έκαναν η κάθε μια διαφορετική δουλειά, καθορίζοντας το πεπρωμένο και τη ζωή του κάθε θνητού και αθάνατου: η μεγαλύτερη, η Κλωθώ, κρατούσε μια ρόκα και έκλωθε μ’ αυτήν τη μοίρα των ανθρώπων· για τους θεούς υπήρχε η Ειμαρμένη (Μοίρα), άλλη ονομασία του Μόρου. Η Λάχεσις κρατούσε αδράχτι και τύλιγε σ’ αυτό το νήμα της ζωής των ανθρώπων, καθορίζοντας το τι θα απολάμβαναν και τι θα πάθαιναν στη ζωή τους. Τέλος η νεότερη, Άτροπος, κρατούσε ψαλίδι και έκοβε το νήμα της ζωής, με βάση τον καθορισμό που γινόταν από τον αδελφό της, Μόρο. Σύμφωνα με ένα άλλο μύθο, οι Μοίρες ήταν παιδιά του Δία και της Θέμιδος και ζούσαν στον Όλυμπο ή τον Άδη.

Τα τρομερά παιδιά της Έριδας, που κι αυτά δημιουργήθηκαν χωρίς την επέμβαση θεϊκού σπέρματος, ήταν τα Άλγη (Λύπες), οι Αμφιλογίες (Διαφωνίες), οι Ανδροκτασίες (Ανθρωποκτονίες), η Άτη (Λοιμός), η Δυσνομία, η Λήθη (Λησμονιά), ο Λιμός (Πείνα), οι Λόγοι (Φήμες), οι Μάχες, τα Νείκεα (Πειράγματα), ο Όρκος, ο Πόνος, οι Υσμίνες (Συμπλοκές), οι Φόνοι και τα Ψεύδεα (Ψέματα), που τόσο πολύ ταλαιπωρούν τους θνητούς στη διάρκεια της ζωής τους, αλλά και τους ίδιους τους θεούς.

πηγη https://theancientwebgreece.wordpress.com/

 

Η τραγικότητα του θανάτου κατά τους αρχαίους Έλληνες

Κ. Α. Ναυπλιώτης

Απόψεις

 

Η ζωή των νεκρών είναι η ανάποδη όψη

του θανάτου των ζωντανών

(Δημ. Λιαντίνης)

 

Με το κείμενο αυτό δεν θέλω να απαντήσω στην ερώτηση του Φάουστ στο υπαρξιακό του ταξίδι και στην ερώτηση που θέτει με σχεδόν παιδική αφέλεια «πιστεύεις στον Θεό;» και ο ίδιος απαντά «ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στο Θεό;» ή δεν πιστεύω… Η  άγνοια είναι αναγκαίο να οδηγεί στην έρευνα που προσφέρουν όχι μόνο οι θετικές επιστήμες, αλλά και η κριτική φιλοσοφία. Το ερώτημα όμως παραμένει, ότι για την Καινή Διαθήκη δεν είναι η ίδια η φυσική ζωή που μετράει, αλλά η ζωή που ο Θεός μεταδίδει χωρίς να μπορεί να υπάρξει διάλογος πάνω σ’ αυτό▪. Ουσιαστικά κατά την περίοδο του χριστιανισμού η αλήθεια αναζητείται εκτός των ορίων των φυσικών γνωστικών δυνάμεων του ανθρώπινου νου καθ’ ότι «ο Θεός ούτε ψηλαφείται ούτε υπό ανθρωπίνων χειρών θεραπεύεται» (Πραξ. 17, 25-29). Έτσι «βρίσκεται» μακριά από τις πρακτικές ανάγκες και ουσιαστικά του αισθήματος της φυσικής αλήθειας, αλλά με βάση την θεία αποκάλυψη την οποία ενίσχυσε η επαφή του Ελληνικού πνεύματος και η επικοινωνία με τους Ανατολικούς λαούς(1).

Ας δούμε όμως τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες σχετικά με τον θάνατο∙ λέγοντας πως

το ερώτημα του θεού οφείλουμε να το αναγνωρίζουμε ως την αιώνια απορία, η οποία κατά τον Αριστοτέλη είναι το αεί ζητούμενον και αεί απορούμενον που μας καλεί να αναζητήσουμε.

Ο Ασκραίος Ησίοδος υποστηρίζει πως ο ύπνος και ο θάνατος θεωρούνται αδέλφια και ο θάνατος είναι καλοδεχούμενος όταν έρχεται στην ώρα του καθώς δεν δωροδοκείται, διότι είναι ο μόνος από τους θεούς ο οποίος «ου δώρων ερά». Σχετικά με τον θάνατο λέει ο μάντης Τειρεσίας στον Οδυσσέα προλέγοντας τα τέλει της ζωής του βλ. (Οδ. λ 134-137 [σε νεοελληνική απόδοση του καθ. Δημ. Μαρωνίτη]).

Ο θάνατος σού λέω θα σε ‘βρεί απόμακρα απ’ τη θάλασσα,

Ήσυχος και γλυκός, τέτοιος θάρθει για να σε σβήσει

σε βαθιά, μεστά γεράματα και γύρω σου λαοί,

όλοι θα ζούν ευτυχισμένοι.

Αυτός ο λόγος μου, είναι αλάνθαστος και αληθινός.

Και ο ίδιος ο Όμηρος χαρακτηρίζει τον Ύπνο και τον Θάνατο ως δίδυμα αδέλφια,  καθώς στον  στ.  Π 672 της Οδύσσειας γράφει «Ύπνω και Θανάτω δυδιμάωσιν».

Ο θάνατος αποτελεί μια τομή, ίσως την κυρίαρχη τομή, στη ζωή αλλά και στη σκέψη του ανθρώπου. Την τομή αυτή την χαράζει αρχικά η γνώση η οποία ξεχωρίζει τους ανθρώπους από ζώα πληρώνοντας όμως (ο άνθρωπος) ακριβό αντίτιμο στη γνώση του θανάτου(2) μια και δεν μπόρεσε να σταθεί αλύγιστος και υπέκυψε στη δειλία του αφού απομακρύνθηκε από το γνώθι σαυτόν αφήνοντας την άγνοια και τις εσωτερικές  αγωνίες και αναμονές να κυβερνούν τη ζωή του. Έτσι μπροστά στο φόβο και στο πρόβλημα του θανάτου που στήθηκε επί του ιδεολογικού πεδίου, εκεί παίχτηκε η μάχη του ορθολογισμού με τη θεοκρατία και συνακόλουθα την τυφλή υποταγή στην άγνοια, απέναντι στη φιλοσοφία και τη διαλεκτική μέθοδο∙ αλλά και της ελευθερίας με τη δουλεία, της αλήθειας με το ψέμα, του πολιτισμού με τη βαρβαρότητα. Στο πεδίο αυτό (το μεταφυσικό) κινείται και ο «φόβος Κυρίου» όπως και ο φόβος του θανάτου με αποτέλεσμα να εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες αδυναμίες και ατέλειες, αλλά και να κατατρομοκρατούν τους ανθρώπους με την κόλαση και τους κολασμούς.

Έτσι η κόλαση και ο παράδεισος αποτελούν το δίπολο της ψυχικής πίεσης που ασκείται στους πιστούς καθώς ο θάνατος είναι μία φυσική έννοια και όχι θεοκρατική διαστρέβλωση.

Δεν υπάρχει ο Κάτω κόσμος∙ γιατί κανείς νεκρός δεν γύρισε να μας πει πως είναι. Όμως ο φόβος μπροστά στο θάνατο είναι η αιτία που έπλασε ο άνθρωπος τον Κάτω κόσμο και τον Άδη και τον προσδοκώμενο εσχατολογικό λυτρωμό. Και ο καθηγητής* τελειώνει λέγοντας: «στην Ελληνική αρχαιότητα η τραγωδία είναι που γεννήθηκε πρώτη, το ρομάντζο ήρθε μετά». Και ο νοών νοείτω…

Ο Πλούταρχος θεωρούσε τις αντιλήψεις για μεταθανάτιες ανταμοιβές ή τιμωρίες «ανόητες δεισιδαιμονίες». «Για όλους τους ανθρώπους ο θάνατος είναι το τέλος της ζωής προς το επέκεινα, κάνοντας το φόβο πιο μακροχρόνιο από τον βίο, συνδέοντας με το θάνατο την αντίληψη περί κακών αθανάτων, και θεωρώντας  τη στιγμή που απαλλάσσεται από τα δεινά ότι τότε μπαίνει στα βάσανα, που δεν έχουν τελειωμό». Βλ. Πλουτ. «Περί δεισιδαιμονίας» (166F-167Α). Για το ίδιο θέμα ο Ηράκλειτος έλεγε, πως τα σκυλιά γαυγίζουν σ’ αυτούς που δεν γνωρίζουν∙ το ίδιο ισχύει και για το πρόβλημα του θανάτου, αφού κανένας δεν γνωρίζει περί τίνος πρόκειται. Καθ’ ότι το Σύμπαν – ο Κόσμος δεν αποτελεί δημιούργημα κάποιου θεού, αλλά ήταν, είναι και θα είναι «πυρ αείζωον».   Οι αρχαίοι Έλληνες αντιμετώπιζαν το πρόβλημα του θανάτου ως φυσική εξέλιξη της ζωής καθώς θεωρούσαν τον άνθρωπο μέρος του Σύμπαντος, μέσα στο οποίο ενυπάρχουν τόσο η ζωή όσο και ο θάνατος**. Στην εποχή μας ο φόβος για το θάνατο, χτίζεται μέρα με τη μέρα και στο τέλος δικαιολογεί την ύπαρξή του. Ο τρόμος αυτός  εισέβαλε από την Ανατολή, και σ’ αυτόν βασίστηκαν οι θρησκείες.  Έτσι το πρόβλημα του θανάτου, όταν αντιμετωπίζεται σαν φόβητρο, γίνεται αντικείμενο ιδεολογικού εμπορίου από την εξουσία (θρησκευτική ή πολιτική).

Σήμερα ζούμε στην οντολογική λήθη μακριά από την α-λήθεια στην οποία μας καταδικάζει η μέριμνα. Είμαστε της στιγμής, τι είναι, τι δεν είναι κανείς∙ ενώ ο άνθρωπος είναι σκιάς όναρ (ίσκιος ονείρου).

Επί του θέματος θα ήταν παράληψη να μην αναφέρουμε τη γνώμη τού Αντιφώντα*** ο οποίος μας λέει σχετικά: «Εισί τινές οι τον παρόντα μεν βίον ου ζώσιν, αλλά παρασκευάζονται πολλή σπουδή, ως έτερον τινά βίον βιωσόμενοι, ου τον παρόντα, και εν τούτω παραλειπόμενος ο χρόνος οίχεται.» (η ερμηνεία θεωρείται πλεονασμός!). Αυτό που έχει νόημα, είναι να μάθει να ζη κανείς, «γήινα, μέτρια, και εξαγνισμένα» γιατί, όταν θα έλθει η ώρα του θανάτου, αυτή θα είναι η ώρα του απόλυτου και ο καθένας περιέρχεται αυτόματα στην ίδια κατάσταση που βρίσκεται εκείνος που δεν γεννήθηκε ποτέ. 

Δεν πρέπει λοιπόν κανείς να είναι ούτε Πεισιθάνατος****, ούτε ερασιθάνατος (εραστής του θανάτου). Να ρουφάς την κάθε μέρα σου δίχως όμως να φτάνεις στην ύβρι, γιατί ξέρεις ότι θα ’ρθει μια στιγμή που δεν θα είσαι πια.  Η γνώση του θανάτου αποτελεί προϋπόθεση για τη δημιουργία ενός κόσμου ελλόγου, ελεύθερου και αληθινού∙ καθώς μία από τις συνέπειες του είναι η τραγικότητα η οποία προκαλεί  μεγάλη συγκίνηση και πόνο έχει δε σοβαρές συνέπειες στη ζωή του ανθρώπου.

Ολοκληρώνοντας (προς το παρόν) να πούμε πως ο θάνατος είναι η αναπόφευκτη μοίρα μας∙ και επειδή αυτή είναι αναπόφευκτη «ου δώρων ερά» δηλ. δεν θέλει δώρα! Η αθανασία μας βρίσκεται σε ό,τι αφήνουμε πίσω μας, δηλ. στα έργα και τις ημέρες μας βλέποντας τη ζωή όχι υπό το πρίσμα του συναισθήματος, αλλά υπό το πρίσμα του νου που οδηγεί στην ενδοκοσμική αθανασία.

 

Σημειώσεις – διευκρινήσεις - συμπληρώματα

▪ Καταλαβαίνει κανείς πως η έρευνα των Γραφών και η φιλοσοφία αποτελεί άλλης τάξεως θέμα∙ γιατί οι Γραφές στηρίζονται σε θέσφατα, ενώ η φιλοσοφία στον έρωτα για το στοχασμό, την αναζήτηση της αλήθειας και μέσα από αυτήν καταλήγει στη γνώση… Το να γνωρίζει κανείς τι είναι φιλοσοφία είναι κάτι∙ το να μη γνωρίζει όμως τίποτα ουσιαστικό για την αρχαία Ελλάδα είναι πληγή που δεν κλείνει με τίποτα, έστω και αν πολλοί είναι ανοιχτές εγκυκλοπαίδειες στο άκουσμα τού Μωϋσή, του Αβραάμ, του Ησαΐα, του Ιορδάνη, της Γαλιλαίας κ.α. όπως και το να θεωρεί τον Θεοδόσιο μέγα και αντίθετα τον Ιουλιανό Παραβάτη(!). Στην επιφάνεια λοιπόν και στο όνομα είμαστε Έλληνες, στην ουσία όμως; Απόδωτε  λοιπόν τα των ανθρώπων τοις ανθρώποις και τα του Θεού τω Θεώ. Αν και αυτό οδηγεί στην υπακοή στην κάθε εξουσία∙ πράγμα που δεν είναι ούτε της παρούσης, αλλά ούτε και στις προθέσεις του γράφοντος.

(1) Μήδοι, Πέρσες, Φοίνικες, Εβραίοι, Χετταίοι, Σουμέριοι, Αιγύπτιοι, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι. Απ’ αυτούς, οι Εβραίοι καλλιέργησαν τη γη της πίστης στους Έλληνες, ενώ οι Έλληνες της γνώσης.

Όσο για τη σχέση του Ελληνισμού προς τον Χριστιανισμό, το θέμα είναι μεγάλο και πολυσχιδές ως εκ τούτου εκφεύγει του παρόντος.

(2) Η γνώση ήταν αυτή που τύφλωσε τον Οιδίποδα και σκότωσε την Ιοκάστη, που παντρεύτηκε τον γιό της από άγνοια, αυτή που μετέτρεψε τον Αδάμ και την Εύα σε ανθρώπους από ζώα για να γνωρίσουν αργά ή γρήγορα τι σημαίνει να πεθάνεις… Έτσι λοιπόν βλέπουμε πως την τομή και για τον θάνατο τη χαράζει τη γνώση.

* Γιατρομανωλάκης Γιώργης∙ καθηγητής φιλολογίας στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

** Κατά τον Σωκράτη η φιλοσοφία οδηγεί στην υπέρβαση του θανάτου και γι’ αυτό έλεγε πως ο φόβος του θανάτου είναι ανανδρία και αφροσύνη των ανθρώπων∙ και σ’ αυτό (δηλ. στον θάνατο) αναφερόταν όταν έλεγε «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» με αποτέλεσμα την καταδίκη (δηλ. τον θάνατο), όπως το «ου γαρ οίδασι» του Ιησού ακολούθησε τον σταυρό. Το τραγικό στην καταδίκη του Σωκράτη δεν βρίσκεται στη δικαστική πλάνη ενός λαού που δεν ήξερε∙ αλλά στην τραγική σοφία ενός ανθρώπου που ήξερε.

*** βλ. Antiphontis orations et fragmenta σελ.140, §127 εκδ. Lipsiae για την Ελλάδα Παπαδήμας. Ο Αντιφών ήταν σοφιστής μέγας ρήτωρ και ποινικολόγος∙ γιός του Σωφίλου από τον δήμο του Ραμνούντος (ράμνος = αγκαθωτός θάμνος) της Αττικής, περιοχή που βρίσκεται κοντά στον Μαραθώνα & το Γραμματικό.  

**** Πεισιθάνατος ονομαζόταν ο φιλόσοφος Ηγησίας ο οποίος εδίδασκε την απαισιοδοξία στην Αλεξάνδρεια επί Πτολεμαίου Α΄ στρατηγού και μέλλους της σωματοφυλακής του Μ. Αλεξάνδρου. Μετά από κάθε ομιλία του επείθοντο κάποιοι να πεθάνουν και αυτοκτονούσαν…

 πηγη https://www.politischios.gr/

                                                                                                 

“Τα πάντα ρει…”

“Δεν μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ·πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.
Δεν φτάνει ν ́ ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νου σου. Όλοι χύνονται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν ́ανέβουν πάλι στο φως της μέρας.
Μα εσύ να ξεδιαλέγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματού σου και ποιος ν ́ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα.”

(Ασκητική, Νίκος Καζαντζάκης)

Το βιβλίο αυτό ήταν για μένα τεράστια αποκάλυψη σε κάθε του ανάγνωση και μεγάλη λύτρωση οι αλήθειες του. Ο Καζαντζάκης εδώ αναφέρεται στο χρέος να ξεδιαλύνεις μέσα σου το παρελθόν σου, τις ρίζες σου. Ό,τι κρατάς στις αποσκευές σου είναι εμπειρίες, σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες, πεποιθήσεις πολλών γενεών και δε βρίσκονται στα χέρια σου τυχαία. Τα έχεις επιλέξει. Πόσο τεράστια ανακούφιση να ξέρεις πως όσα σου δόθηκαν δεν είναι δικά σου! Πόσο μεγάλη εξιλέωση το να παίρνεις την ευθύνη της βαριάς κληρονομιάς σου και να λυτρώνεσαι από τα σκοτάδια που σου δόθηκαν χωρίς καν να ερωτηθείς!

Η επιστήμη συμφωνεί πια πως από εβρυακή ηλικία ο άνθρωπος αρχίζει να χτίζει τον χαρακτήρα του. Τον τρόπο που αντιλαμβάνεται αυτόν τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του μέσα σε αυτόν. Τα συναισθήματα που έχει λάβει μέσα από την κοιλιά της μητέρας του όσο καιρό ζει στον αμνιακό σάκο είναι τα συναισθήματα που θα ορίσουν σε μεγάλο βαθμό την μετέπειτα ζωή του. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό να παρατηρεί κανείς τις αντιδράσεις του εμβρύου σε 4D υπερηχογράφημα όταν η μητέρα του γελάει και είναι ευτυχισμένη ή όταν η μητέρα στεναχωριέται ή φοβάται κάτι. Μία έρευνα, για παράδειγμα, έδειξε πως τα έμβρυα ήταν πιο κινητικά την ώρα που οι μητέρες τους παρακολουθούσαν ένα συγκινητικό έργο. Ο ψυχικός κόσμος της μητέρας, λοιπόν, αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος επηρεάζουν το έμβρυο και το παιδί στη συνέχεια. Και κάπως έτσι, πολύ επιγραμματικά ασφαλώς, θα λέγαμε πως η αλυσίδα από γενιά σε γενιά διαιωνίζει σκεπτομορφές, συναισθήματα, αντιδράσεις, ένστικτα, τραύματα που δεν έχουν επιλυθεί. Με τον τρόπο αυτό, παρατηρείται πως το παιδί μοιάζει στον χαρακτήρα του παππού ή του πατέρα ή της γιαγιάς κλπ. και πως έχει κληρονομήσει τα ίδια χαρίσματα ή τις ίδιες ακριβώς αδυναμίες. Ασφαλώς τις έχει κληρονομήσει και ζει με όλα αυτά που του δόθηκαν, όσο το άτομο στην ενήλικη πια φάση της ζωής του, παραμένει ασυνείδητο, στον αυτόματο πιλότο θα λέγαμε πιο απλά.

Η κληρονομιά αυτή, όμως, δεν είναι ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να σκάσει στα χέρια σου. Όλα όσα κρατάς, στο λέω ξανά γιατί έχει μεγάλη σημασία να το κατανοήσεις, δεν έφτασαν μέχρι εσένα τυχαία. Έχεις σημαντική ευθύνη για όλα όσα έχεις κληρονομήσει. Έχεις ευθύνη για τα ταλέντα που σου δόθηκαν. Έχεις ευθύνη για τις “ευκολίες” της ψυχής σου.  Έχεις ευθύνη για τα φωτεινά δώρα που πήρες μα και για τα λιγότερο φωτεινά. Γι’ αυτές τις μικρές ή μεγάλες σκοτεινές οντότητες, που ίσως τις λες σκεπτομορφές, συνήθειες, τάσεις της ψυχής, ασθένειες ή ό,τι άλλο έφτασε σε σένα. Για να τα λάβεις μπορείς και να τα διαχειριστείς. Είναι σοφό αυτό το Σύμπαν. Εμπιστεύσου. Είναι αυτά τα πετραδάκια που βαραίνουν τις αποσκευές σου και δυσκολεύουν το μονοπάτι σου, μα που θα σε δυναμώσουν, θα σε οδηγήσουν σε άλλα ύψη φωτός.

 Η επιστήμη της επιγενετικής μας λέει πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι τρομερά εύπλαστος ακόμη και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Τίποτα από όσα έχεις κληρονομήσει είναι αδύνατο να αλλάξει. Ναι, δεν θα γίνει εύκολα ούτε και ανώδυνα. Θα χρειαστεί κόπος, υπομονή, πίστη και εμπιστοσύνη στο θεϊκό σχέδιο. Είμαστε, όμως, τόσο τυχεροί να ζούμε στην εποχή της κβαντικής φυσικής, της επιγενετικής και της ενεργειακής ψυχολογίας. Σε αυτό το blog αλλά και σε άλλα μπορείς να βρεις πληροφορίες και εργαλεία που θα σε βοηθήσουν σε αυτή την εργασία της αυτογνωσίας και αυτοεξέλιξής σου.

Σταμάτα, λοιπόν, να μένεις σκλάβος λανθασμένων αντιλήψεων όπως “Και ο πατέρας μου ήταν αγχώδης άρα κι εγώ”, “Και η μητέρα μου είχε έντονους πονοκεφάλους άρα θα τους έχω κι εγώ”. Αυτά είναι τα πετραδάκια που σου δόθηκαν. Είναι τα ίδια πετραδάκια που κουβαλούσαν γενεές τώρα οι προγόνοι σου. Εσύ να ξεδιαλέγεις, όπως λέει ο Καζαντζάκης. Να τα ξεδιαλέγεις με αγάπη και συμπόνια. Όλα αλλάζουν. Όλα θεραπεύονται.

“Τα πάντα ρει…”

πηγη https://www.ladybeetle.gr/